မႏၱေလး မဟာျမတ္မုနိသမိုင္းေႀကာင္း

ေဂါတမဗုဒၶ ျမတ္စြာဘုရား သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္ စစ္မွန္ေသာ ဗုဒၶ၏ကုိယ္ပြားသာလွ်င္ ျဖစ္တန္ရာ၏ဟု ရခုိင္လူမ်ဳိးမ်ား အယုံအႀကည္ရွိေသာ မဟာမုနိရုပ္ရွင္ေတာ္ျမတ္ႀကီးသည္ ရခုိင္လူမ်ဳိးတုိ႔ သမုိင္း မွတ္တမ္းအားလုံး၏ ကုိးကားခ်က္ျဖစ္သည္။ ထုိသမုိင္းမွတ္တမ္းမ်ားအရ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာရွိခဲ႔ျပီးေနာက္ မ်က္ေမွာက္ထုံးတမ္းစဥ္လာမ်ားကုိ ထည့္သြင္းထားရွိခဲ့သည္။ သီရိလကၤာ၏ ပါဠိစာေပမွ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ဆင္းသက္ႀကီးထြားလာမွဳရွိျပီး ပုဂံ၏ လႊမ္းမုိးမွဳေအာက္မွာ ကုိးကြယ္မွဳ ဘာသာအယူ၀ါဒအဆင့္ဆင့္ထိ က်ယ္ျပန္႔လာခဲ့ပါသည္။
စႏၵသူရိယ ဘုရင္မင္းျမတ္ ရခုိင္ျပည္ကုိ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ႔စဥ္အခ်ိန္အခါက ဗုဒၶရုပ္ထုေတာ္ကုိ သြန္းလုပ္ခဲ့သည္ဟု ရုိးရာဓေလ့ ထုံးတမ္းစဥ္လာယုံႀကည္မွဳ ထားရွိခဲ့သည္။ စႏၵသူရိယဘုရင္မင္းျမတ္ သည္ ဗုဒၶ၏ ေဟာႀကားျပသမွဳတုိ႔၏ သတင္းကုိ ႀကားသိရျပီး ဗုဒၶကုိရုိေသကုိးကြယ္ရန္ ဆႏၵျပင္းျပလာသည္ဟု အဆုိရွိေလသည္။ အိႏၵိယႏုိင္ငံ သာ၀တၳိျပည္တြင္ သီတင္းသုံးေနထုိင္ေတာ္မူေသာ ေဂါတမျမတ္ဗုဒၶသည္ ထုိအေႀကာင္းအရာကုိ သိရွိလာေသာေႀကာင့္ ျမတ္ဗုဒၶက သူ၏တပည့္သာ၀က တစ္ပါးျဖစ္ေသာ အရွင္အာနႏၵာအား ေျပာျပေလသည္မွာ “ေႀကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ေရနဂါးမ်ား အုပ္ခ်ဳပ္ထားသည့္ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔ေသာ ျမစ္ပင္လယ္သမုဒၵရာ "ကုိ ျဖတ္ေက်ာ္လာရမည္ျဖစ္၍ ဤကဲ႔သုိ႔ေသာ ခက္ခဲႀကမ္းတမ္းေသာခရီးသည္ စႏၵသူရိယဘုရင္မင္းျမတ္အတြက္ အလြန္အႏၱရာယ္ရွိလိမ့္မည္။ ထုိ႔ေႀကာင့္ တပည့္ရဟႏၱာ (၅၀၀) ႏွင့္အတူ ေဂါတမျမတ္ဗုဒၶသည္ ေကာင္းကင္ခရီးျဖင့္ ႀကြခ်ီေတာ္မူလာျပီး ေက်ာက္ေတာ္ျမဳိ႕၏ တဖက္ကမ္းရွိ ေမာရပဗၺတေတာင္၌ ဆင္းသက္ရပ္နားေတာ္မူခဲ႔ေလသည္။ ဤတြင္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ေရွးေရွးဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာက က်င္လည္ေတာ္မူခဲ႔ေသာေနရာတုိ႔တြင္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ဓါတ္ေတာ္မ်ားကုိ ဌာပနာထည့္၍ ဘုရားပုထုိးမ်ားစြာတုိ႔ကုိ တုိင္းျပည္အႏွံ႔ တည္ထားကုိးကြယ္လာႀကလိမ့္မည္ဟု ႀကဳိတင္ေဟာကိန္းထုတ္ ဗ်ာဒိတ္ေတာ္ေပးခဲ့ေလသည္။ ဤကဲ႔သို ႔ျမတ္ဗုဒၶ၏ ဗ်ာဒိတ္ေပးခ်ိန္တြင္" မဟာပထ၀ီေျမႀကီးသည္ တုန္လွဳပ္လာျပီး ပင္လယ္သမုဒၵရာေရတုိ႔သည္ ေရေႏြးအုိးဆူသကဲ့သုိ႔ ဆူပြက္လာခဲ့ေလသည္။" စႏၵသူရိယဘုရင္မင္းျမတ္သည္ ဤနိမိတ္ေဆာင္ေသာ လကၡဏာမ်ား၏ ဆုိလုိရင္းကုိ သူ၏ေဗဒင္ဆရာ၊ ဟူးရားတတ္တုိ႔အား ေမးျမန္းစုံစမ္းလွ်က္ တုန္လွဳပ္ထိတ္လန္႔ရျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ေဂါတမျမတ္ဗုဒၶ ရခုိင္ျပည္ကုိ ေရာက္ရွိလာသည့္အေႀကာင္းအရင္းကုိ စႏၵသူရိယဘုရင္မင္းျမတ္ သိရွိေတာ္မူေသာအခါ ရာေပါင္းမ်ားစြာေသာ အေျခြအရံတုိ႔ႏွင့္အတူ သူ၏မိဖုရားေခါင္ႀကီး စႏၵရမာလာ၊ သူ၏မွဳးမတ္ တုိင္းသူျပည္သားတုိ႔ႏွင့္အတူ ပဗၺတေတာင္ေပၚသို႔ သြားေရာက္ႀကေလသည္။ ဘုရင္မင္းျမတ္သည္ ေဂါတမျမတ္ဗုဒၶအား အရုိအေသေပးျပီးေနာက္ ဗုဒၶက သူ႔အား "ပဋိစၥသမုပၸါဒ္စက္၀ုိင္းတရားေတာ္"ကုိ ေဟာႀကားသင္ျပခဲ့ေလသည္။ ယင္းျပီးေနာက္ ျမဳိ႕ေတာ္တြင္(၇) ရက္ႀကာ သီတင္းသုံးေနထုိင္ေတာ္မူမည္ကုိ ဗုဒၶကသေဘာတူလက္ခံေလသည္။ ျမဳိ႕ေတာ္မွ ျမတ္ဗုဒၶမထြက္ခြာမွီ ျမတ္ဗုဒၶပရိနိဗၺာန္ ျပဳေတာ္မူျပီးေနာက္ ႏွစ္ေပါင္း (၅၀၀၀)တုိင္တုိင္ ႀကည္ရုိေလးစားမွဳခံရမည္ျဖစ္ေသာ ဆံေတာ္ဓါတ္ႏွင့္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ရုပ္ထုကုိယ္ပြားေတာ္တစ္ဆူထားခဲ႔မည္ဟု ဗုဒၶသေဘာတူလက္ခံေလသည္။
နန္းေတာ္ရာ၏ အေရွ႕ေျမာက္ဘက္ သီရိဂုတၱေတာင္ကုန္းေပၚတြင္ အေလးအျမတ္ထားရွိေသာ ဗုဒၶရုပ္ထုေတာ္ကုိ ေကာင္းကင္ဘုံ ဗိသုကာပညာရွင္ နတ္မ်ား၏ဘုရင္ သိႀကားမင္းႏွင့္အတူ စႏၵသူရိယဘုရင္မင္းျမတ္အပါအ၀င္ တုိင္းသူျပည္သားတုိ႔က တည္ထားကုိးကြယ္ႀကေလသည္။ ရုပ္ထုေတာ္အတြင္းပုိင္းသုိ႔ ေဂါတမျမတ္ဗုဒၶ၏ ရင္ေငြ႔ေတာ္ဓါတ္ထည့္လုိက္ေသာအခါ ေဂါတမျမတ္ဗုဒၶႏွစ္ဆူရွိလာသကဲ႔သုိ႔ ျဖစ္ေပၚလာေလသည္။ အံ့ႀသႀကည္ညဳိစရာေကာင္းလွေသာ လကၡဏာရပ္မ်ား ေပၚထြက္လာေလသည္။ မဟာပထ၀ီေျမႀကီး တုန္လွဳပ္လာျပီး ရုပ္ထုေတာ္သည္ တျဖည္းျဖည္း အသက္ရွိသကဲ႔သုိ႔ သူ၏ ေနာင္ေတာ္ ေဂါတမျမတ္ဗုဒၶအား ႀကဳိဆုိသည့္အေနအထားႏွင့္ မတ္တပ္ထရပ္ေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေဂါတမျမတ္ဗုဒၶသည္ သူ၏သာ၀က တပည့္ရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင့္အတူ သံတြဲဘက္သုိ႔ ေကာင္းကင္ခရီးျဖင့္ ႀကြခ်ီေတာ္မူေလသည္။ ယင္းအခ်ိန္အတြင္း စႏၵသူရိယဘုရင္မင္းျမတ္သည္ သူ၏ မူးမတ္ေသနာပတိတုိ႔ႏွင့္အတူ အေႀကာင္းကိစၥတုိ႔ကုိ တုိင္ပင္ျပီးေနာက္ ျမတ္ဗုဒၶ၏စစ္မွန္ေသာ ရုပ္ထုေတာ္အား ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ျပီး ပြဲလမ္းသဘင္မ်ား က်င္းပခဲ့ေလသည္။" ရုပ္ထုေတာ္၏ ထူးျခားခ်က္မ်ားမွာ ေရာင္ျခည္ေတာ္ေျခာက္သြယ္ ထြက္ရွိေလသည္။ ရုိေသကုိင္းရွုိင္းသူမ်ားမွာ အနီးကပ္ဖူးေမွ်ာ္လာေသာအခါ ေရာင္ျခည္ေတာ္မ်ား ထြက္ရွိျပီး အယုံအႀကည္မရွိသူမ်ား ဖူးေမွ်ာ္ေသာအခါ ေရာင္ျခည္ေတာ္မ်ား ေမွးမွိန္သြားေလ့ရွိသည္"ဟု အဆုိရွိခဲ့ေလသည္။ ရုပ္ထုေတာ္တည္ရွိေသာ ေနရာ၏ပတ္၀န္းက်င္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာတုိ႔တြင္ အေစာင့္အေရွာက္အျဖစ္ ေက်ာက္ရုပ္ထုမ်ားထားရွိျပီး မေကာင္းေသာ အႀကံအစည္ ရည္ရြယ္ခ်က္တုိ႔ႏွင့္ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္အနီးသုိ႔ လာေရာက္သူတုိ႔အား အေ၀းသုိ႔ ေရွာင္ရွားသြားေစသည္။
ေ၀သာလီေခတ္မွ ပထမဘုရင္တုိင္ေအာင္ ဗုဒၶရုပ္ထုေတာ္အတြက္ ေက်ာက္ပလႅင္တစ္ခုတည္ေဆာက္ျပီး သိမ္ေတာ္ကုိ ျပန္လည္တည္ေဆာက္သည္ဟု အဆုိမွတပါး အျခားမည္သည့္အေႀကာင္းအရာကုိမွ မွတ္တမ္းတင္ထားျခင္း မရွိခဲ႔ေပ။ ေ၀သာလီမွ ပထမဆုံးဘုရင္၏ အရုိက္အရာကုိ ဆက္ခံသူသည္ မဟာမုနိသိမ္ေတာ္အား ျပန္လည္မြမ္းမံျပင္ဆင္မွဳ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ သီရိလကၤာႏွင့္ ပုဂံမွ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားသည္ ရုပ္ထုေတာ္အား ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ရန္ ေရာက္ရွိလာခဲ႔ႀကသည္။ ပ်ဴ-ဗမာႏွင့္ မြန္ဘုရင္မ်ားက မဟာမုနိ သိမ္ေတာ္ႀကီးအတြင္း အေလးအျမတ္ထားေသာ ဗုဒၶရုပ္ထုေတာ္အား ပုိင္ဆုိင္လုိေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ရခုိင္ျပည္ကုိက်ဴးေက်ာ္၀င္ေရာက္လာခဲ႔ႀကသည္ဟု အဆုိရွိေလသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း မည္သည့္ဘုရင္တစ္ပါးမွ ေအာင္ျမင္မွဳ မရွိခဲ႔ေပ။ တခ်ဳိ႕သည္ သိမ္ေတာ္ႀကီးအား ျပန္လည္ျပဳျပင္ မြမ္းမံရန္ ကတိက၀တ္ျပဳခဲ့ႀကသည္။ (၁၂) ရာစုအခ်ိန္တြင္ သိမ္ေတာ္ႏွင့္ ဗုဒၶရုပ္ထုေတာ္ ေပ်ာက္ဆုံးခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ေလးျမဳိ႕ေခတ္မွ ဘုရင္တပါး၏ အရုိက္အရာဆက္ခံသူမ်ားသည္ ယုံႀကည္မွုကုိ ဆက္လက္ေထာက္ခံျခင္းျဖင့္ ရုပ္ထုေတာ္ႏွင့္ သိမ္ေတာ္ႀကီးတုိ႔ကုိ ျပန္လည္ရွာေဖြေတြ႔ရွိျပီး သိမ္ေတာ္အား ျပန္လည္ေဆာက္ခဲ႔ႀကေလသည္။
ေျမာက္ဦးမင္းဆက္ကုိ တည္ေထာင္သူ ဘုရင္မင္းေစာမြန္သည္ သူ၏ျမဳိ႕ေတာ္မွ မဟာမုနိသုိ႔ လမ္းတခုေဖာက္လုပ္တည္ေဆာက္ျပီး မင္းမ်ဳိးမင္းႏြယ္တုိ႔၏ ရုိးရာထုံးတမ္းစဥ္လာ မ်ားအရ ဘုရားဖူးခရီးစဥ္တစ္ခုစတင္ခဲ့ေလသည္။ (၁၆) ရာစုတြင္ ဘုရင္းမင္းဗာသည္ ေျမာက္ဦးျမဳိ႕မွ သွ်စ္ေသာင္းဘုရားအပါအ၀င္ တုိင္းျပည္အႏွံံံ႔တြင္ တည္ရွိေနေသာ ဘုရားေက်ာင္းအေဆာက္အဦး အမ်ားအျပားတုိ႔အတြင္း မူရင္းႏွင့္ ဆင္တူျဖစ္ေသာ မေရမတြက္ႏုိင္သည့္ မဟာမုနိရုပ္ပြားေတာ္မ်ားကုိ ထုလုပ္ထားရွိရန္ အမိန္႔ေတာ္ခ်မွတ္ခဲ့ေလသည္။
၁၇၈၄-ခု တြင္ ျမန္မာဘုရင္ ဘုိးေတာင္ဘုရားသည္ ရခုိင္ျပည္ကုိ သိမ္းပုိက္ေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ မဟာမုနိရုပ္ရွင္ေတာ္ျမတ္အား မႏၱေလးသုိ႔ သယ္ယူသြားခဲ႔သည္။ ထုိရုပ္ရွင္ေတာ္ျမတ္ႀကီးအား ျမန္မာျပည္တြင္ ယေန႔ထိတုိင္ အေလးျမတ္ဆုံးထားေသာ ရုပ္ထုေတာ္အျဖစ္ ဆက္လက္မွတ္ယူထားႀကဆဲျဖစ္သည္။ ဆုံးရွုံးသြားေသာ အေမြအႏွစ္ေႀကာင့္ ရခုိင္ျပည္သူတုိ႔အား နက္နက္နဲနဲ စိတ္ထိခုိက္ေစခဲ႔သည္။ ဆက္လက္ျပီး မႀကာမီ ျဗိတိသွ်တုိ႔၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈကုိ ရခုိ္င္ျပည္သူတုိ႔ ဆက္လက္ခံရေလသည္။ (၁၈၆၇) ခုႏွစ္တြင္ မဟာမုနိသိမ္ေတာ္ရာ အနီးပတ္၀န္းက်င္မွ ေတြ႔ရွိေသာ ေက်ာက္ရုပ္ထုေတာ္တစ္ဆူအတြက္ ဘုရားသိမ္ေတာ္ကုိတည္ေဆာက္ခဲ႔ႀကသည္။
လြန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္(၈၀)အတြင္းက နဂုိမူရင္းအတုိင္း သိမ္ေတာ္ႀကီးကုိ ျပန္လည္ျပင္ဆင္မြမ္းမံမွဳတုိ႔ကုိ လုပ္ေဆာင္ခဲ႔သည္။ ယင္းအခ်ိန္တြင္ ေအာက္ရင္ျပင္မ်ားကုိ ျပန္လည္ထိမ္းသိမ္းေပးျပီး မႏၱေလး၌ရွိေသာ မူရင္းမဟာမုနိ ထုိင္ေတာ္မူပုံစံ ေႀကးရုပ္ထုေတာ္္အသစ္တစ္ဆူကုိ သြန္းလုပ္ခဲ႔ႀကသည္။ ယေန႔အခါမွာ မဟာမုနိဘုရားသိမ္ေတာ္ေနရာသည္ ျပည္တြင္း၊ ျပည္ပ ဘုရားဖူးတုိ႔၏ အေရးႀကီးေသာ ဗဟုိအခ်က္အခ်ာ တစ္ခုအျဖစ္ ျပန္လည္စည္ကားလာခဲ့သည္။
မဟာမုနိသိမ္ေတာ္သည္ နန္းေတာ္ရာကုန္း၏ အေရွ႔ေျမာက္ေထာင့္၌ရွိေသာ ေတာင္ပူစာတစ္ခုကုိ လႊမ္းျခဳံျပဳလုပ္ထားေသာ ေနရာတစ္ခုျဖစ္သည္။ ေရွးႏွစ္ေပါင္း ရာစုမ်ားစြာကပင္ မဟာမုနိဘုရားသိမ္ေတာ္တြင္ ဘုရားဖူးခရီးသည္မ်ား စည္ကားသုိက္ျမဳိက္ေနေသာ ဗဟုိအခ်က္အခ်ာလည္းျဖစ္ျပီး က်ဴးေက်ာ္၀င္ေရာက္သူမ်ား လက္ေအာက္ ရခုိင္ျပည္ က်ေရာက္ျပီး ရခုိင္ျပည္သူျပည္သားမ်ား ဆင္းရဲဒုကၡခံစားခဲ႔ရေလေသာအခါ ယာယီအားျဖင့္ ဘုရားဖူးခရီးသည္မ်ား နည္းပါးမႈရွိခဲ႔ေလသည္။ မူရင္းအေဆာက္အဦး၏အႀကြင္းအက်န္ လုံး၀မရွိခဲ႔ေသာ္လည္း ယင္း၏ မူရင္းပုံစံတစ္ခုျဖစ္သည္ကုိ ေကာင္းကင္ဓါတ္ပုံမ်ားတြင္ ေတြ႔ျမင္ႏုိင္သည္။ ဘုရားသိမ္ေတာ္ကုိ ေထာင့္မွန္စတုဂံနံရံႏွစ္ဆင့္ က ၀ုိင္းရံထားရွိျပီး သိမ္ေတာ္၏အေရွ႔ဘက္ အေနာက္ဘက္ေတာင္ဘက္ႏွင့္ ေျမာက္ဘက္တုိ႔တြင္ ၀င္ေပါက္ေလးေပါက္ ေဖာက္ထားျပီး အေရွ႕ဘက္၀င္ေပါက္ကုိအဓိက ၀င္ေပါက္အျဖစ္ ထားရွိသည္။ ပထမဆုံး ရင္ျပင္၏ အေရွ႕ေတာင္ေထာင့္ႏွင့္ အေရွ႕ေျမာက္ေထာင့္တုိ႔တြင္ ဗုဒရုပ္ထုေတာ္ႀကီးအား ရုိးရာဓေလ့ထုံးတမ္းစဥ္လာမ်ားအရ ကုိယ္လက္သန္႔စင္ရန္အတြက္ အသုံးျပဳရန္ ေရကန္ႀကီးႏွစ္ခု ထားရွိပါသည္။ အိႏၵိယအေရွ႕ေျမာက္ပုိင္း "နာလႏၵ" ၌ရွိေသာ ထင္ရွားေက်ာ္ႀကားေသာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား စုေ၀းေနထုိင္ေသာ ေနရာတစ္ခုျဖစ္ျပီး ေရွး (၆) ရာစုမွပင္ အဆင့္ဆင့္ေျပာင္းလဲ တုိးတက္လာေသာ အဓိက ဂူဘုရားေက်ာင္းေတာ္တြင္ ယခင္မူရင္းနည္းတူ အနီးစပ္ဆုံး ပုံစံျဖစ္ေသာ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ကုိ ေတြ႔ရွိႏုိင္ေလသည္။
===============================
thesupernaturalmyanmar

ေရႊတိဂံု ေစတီေတာ္ျမတ္ သမိုင္းေႀကာင္း

ကမာၻေပၚရွိ အျမင့္ဆံုး ဘုရားေစတီမွာ ၃၂၆-ေပ ရွိေသာ ေရႊတိဂံု ေစတီေတာ္ပင္ျဖစ္ၿပီး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ သိဂၤုတၱရ ကုန္းေတာ္ေပၚတြင္ တည္ရွိသည္။ ေလးဆူဓာတ္ပံု ေရႊတိဂံု ဟုလည္း ေခၚတြင္ခဲ့ႀကသည္။ ေစတီအစ ေရႊတိဂံုက ဟုလည္းေခၚဆိုခဲ့ၾကသည္။

တည္ေနရာ..... ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သိဂၤုတၱရ ကုန္းေတာ္။
ဉာဏ္ေတာ္.......ဖိနပ္ေတာ္မွ စိန္ဖူးေတာ္ထိ။
(၃၂၆) ေပ
ေက်ာ္ၾကားမႈ.......အေစာဆံုး ေစတီေတာ္ႀကီး။
(ကမာၻ႕အံ့ဘြယ္)

အမည္ေခၚတြင္ပံု

ရန္ကုန္တုိင္းကုိ မြန္လူမ်ဳိးတုိ႔သည္ ဒဂုံတုိင္းဟု ေခၚဆိုသမုတ္ခဲ့ၾကသည္။ ဒဂုံတုိင္းမွာ တည္ထားေသာ ဘုရားျဖစ္သည့္ အတြက္ေၾကာင့္ ဒဂုံတုိင္းကဘုရားဟု ေခၚေ၀ၚေျပာဆုိခဲ့ၾကသည္။ မြန္ဘာသာျဖင့္ က်ာ္လဂုင္ ဟုေရးသားျပီး က်ဳိက္လဂုံ ဟုအသံထြက္ဆုိခဲ့ၾကသည္။ တတိယျမန္မာနုိင္ငံကုိ တည္ေထာင္ခဲ႔ေသာ အေလာင္းမင္းတရားၾကီးလက္ထက္တြင္ မြန္တုိ႔ကုိ တုိက္ခုိက္ေအာင္ျမင္ျပီးေနာက္ ဒဂုံကုိ ရန္ကုန္ဟု အမည္နာမ ေျပာင္းလည္ေခၚဆိုခဲ႔ႀကသည္။ က်ဳိက္လဂုံကုိ က်ဳိက္ဒဂုံ ဟု ေခၚဆုိၾကသည္။ ေနာက္ပုိင္းတြင္ က်ဳိက္လဂုံ(သုိ႔) က်ဳိက္ဒဂုံသည္ ျမန္မာျပည္၏ မူပုိင္သေကၤတ အျဖစ္ေက်ာ္ၾကားလာခဲ့သည္။ မူပုိင္က်ဳိက္ဆုိေသာ စကားလုံးေနရာတြင္ ေရႊနုိင္ငံ(Golden land)ကုိ ကုိယ္စားျပဳေသာ ေရႊ ဆုိေသာ စကားလုံးျဖင့္ အစားထုိးခဲ့ၾကသည္။ ထုိ႔အတူ လဂုံ လုိလုိ ဒဂုံ လုိလုိ ျဖစ္ေနေသာစကားလုံးကုိလည္း တိဂုံ ျဖင့္ အတည္ျပဳေပးလုိက္ၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ က်ဳိက္လဂုံကို ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ သာမက ကမာၻ ႔ တ၀ွမ္းလံုးမွာ ေရႊတိဂုံ ဟူေသာ အမည္နာမျဖင့္ ေျပာင္းလဲေခၚေ၀ၚခဲ့ၾကသည္။

သမိုင္းေၾကာင္း

သဗၺညဳ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ေဗာဓိပင္ရင္း သတ္ၱဌာန၌ (၇)ရက္စီ အလွည့္က်စံေတာ္မူၿပီး (၄၅)ရက္ သီတင္းသုံး ေနထိုင္ေတာ္မူ ခဲ့သည္။ ဤသို႔ ေနထိုင္ေတာ္မူ (၄)ရက္ျပည့္ေျမာက္ၿပီး ေနာက္ တစ္ေန႔၌ ““ရာပဒတန္သတ္ၱဟ”” ျဖစ္သည့္ လင္းလြန္းပင္ရင္း၌ သီတင္းသုံး စံေတာ္မူစဥ္ကာလျဖစ္သည္။

ကုန္သည္ညီေနာင္

ထိုစဥ္ကာလ၌ မြန္တုိ႔ဌာေန၊ ဥကၠလာပမင္းႀကီး၏ ႏိုင္ငံေတာ္တြင္ ပါ၀င္ေသာ အသိၪၥနၿမိဳ႕၌ သု၀ဏၰအမည္ရွိေသာ သူေဌးႀကီးတစ္ဦးရွိေလသည္။ ထိုသူေဌးႀကီးတြင္ တပုႆႏွင့္ ဘလႅိက ဟူေသာ သားႏွစ္ေယာက္ရွိေလသည္။ ထိုညီေနာင္တို႔သည္ ကုန္သည္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ၎ကုန္သည္ ညီေနာင္တို႔သည္ ကုန္မ်ားကို သေဘၤာျဖင့္ တင္ေဆာင္ကာ မဇ်ၥိမေဒသသို႔ ကုန္ေရာင္းသြားၾကသည္။ မဇ်ၥိမေဒသပင္လယ္ဆိပ္ကမ္းသို႔ ေရာက္ေသာအခါ သေဘၤာကို ဆိုက္ကပ္ေက်ာက္ခ်၍ ကုန္မ်ားကို လွည္းအစီးေပါင္း (၅၀၀)ေပၚသို႔ တင္ေဆာင္ကာ မဇ်ၥိမေဒသ၌ လွည့္လည္ေရာင္းခ်ၾကသည္။ တဖုႆ ႏွင့္ဘလ္ႅိက ကုန္သည္ညီေနာင္အဖြဲ႕သည္ ေဗာဓိပင္အနီးသို႔ ေရာက္ရွိ လာခဲ့ၾက၏။ ကုန္သည္တို႔ သည္ မဟာေဗာဓိပင္ အနီးသို႔ေရာက္ၿပီး တစ္ေန႔ သို႔မဟုတ္ တစ္ည၌ ႐ုကၡစိုးနတ္သည္ ကုန္သည္ညီေနာင္အား ကိုယ္ထင္ျပခဲ့၏။ ကုန္သည္ညီေနာင္တို႔သည္ ႐ုကၡစိုးနတ္အား ျမင္လွ်င္ အံ့ၾသသြားၾက၏။ အသင္မည္သူနည္း ဟုလည္းေမး၏။

႐ုကၡစိုးနတ္က .`အေမာင္တို႔ နားေထာင္ေလာ့ ကၽြႏ္ုပ္က တျခားမဟုတ္၊ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ဟိုးဘ၀က အေမာင္တို႔ႏွင့္ ေဆြမ်ဳိးေတာ္စပ္ခဲ့သူမ်ား ျဖစ္ၿပီး၊ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ဟိုးေရွးေရွးဘ၀က ေကာင္းမႈကုသိုလ္မ်ား ျပဳခဲ့သူ ျဖစ္သျဖင့္ ယခုဘ၀တြင္ ႐ုကၡစိုးနတ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ အေမာင္တို႔ ယခု ကၽြႏု္ပ္ သင္တို႔ထံသို႔ ေရာက္ရွိခဲ့သည္မွာ သင္တို႔ႏွင့္ကၽြႏ္ုပ္သည္ ယခင္ ဘ၀ကေဆြမ်ဳိးေတာ္စပ္ဖူးသူ ျဖစ္သျဖင့္ သင္တို႔အား အက်ဳိးျပဳရန္ ကၽြႏု္ပ္ ကိုယ္ထင္ျပရျခင္းျဖစ္သည္ အေမာင္တို႔´ဟုေျပာသည္။ ကုန္သည္ညီေနာင္က `အသင္က မည္သို႔ အက်ဳိးျပဳဖို႔လာသနည္း´ဟု ႐ုကၡစိုးနတ္ကို ေမး၏။ ထိုအခါ ႐ုကၡစိုးနတ္က`နားေထာင္ေလာ့ အေမာင္တို႔ ကၽြႏ္ုပ္သင္တို႔အား အက်ဳိးျပဳသည္ဆိုသည္မွာ အျခားမဟုတ္ပါ။ ေျပာရလွ်င္ အေမာင္တို႔ ယခု ေရာက္ရွိေနသည့္ မဇၩိမေဒသတြင္ သုံးေလာကထြဋ္ထား ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား ပြင့္ေတာ္မူၿပီး လင္းလြန္းပင္ေျခရင္းတြင္ သီတင္းသုံး စံေတာ္မူေနတာမို႔ အေမာင္တို႔ သြားေရာက္ ပူေဇာ္ေလာ့ အေမာင္တို့'ဟု ရုကၡစိုးနတ္မင္းက တိုက္တြန္းလမ္းညႊန္ လိုက္တယ္။ထိုစကားကိုႀကားလွ်င္ျဖင့္ တဖုႆႏွင့္ ဘလ္ႅိက ကုန္သည္ညီေနာင္တို႔ သည္ အလြန္တရာ ၀မ္းေျမာက္ၾကည္ႏူးသြားၾက၏။ ခ်က္ျခင္းပင္ “ဒါဆိုလွ်င္ ကၽြႏ္ုပ္တို့အား လမ္းညႊန္ျပသေပးပါ ႐ုကၡစိုးနတ္မင္း” ဟုေျပာ၏။ “ေကာင္းၿပီ ၊ အေမာင္တို႔၊”ထို႔ေနာက္ ႐ုကၡစိုးနတ္သည္ တဖုႆႏွင့္ ဘလ္ႅိက ကုန္သည္ညီေနာင္တို႔အား ဘုရားရွင္ သီတင္း သုံးရာ လင္းလြန္းပင္အား လမ္းညႊန္ျပခဲ့၏။ ထိုအခါ ကုန္သည္ ညီေနာင္တို႔သည္ သဒၵါပီတိအျပည့္အ၀ႏွင့္ ဘုရားရွင္ သီတင္းသုံးရာ လင္းလြန္းပင္ရင္းသို႔ သြားၾက၏။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား မုန္႔ႂကြပ္ေၾကာ္၊ ပ်ားမုန္႔ထုပ္ တို႔ႏွင့္ ဘုရားရွင္အား လွဴဒါန္းပူေဇာ္ျခင္းျပဳႀက၏။

ပထမဆုံး သရဏဂုံတည္သူ

ကုန္သည္ညီေနာင္တို႔သည္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား မုန္႔ႂကြပ္ ေၾကာ္၊ ပ်ားမုန္႔ထုပ္တို႔ႏွင့္ လွဴဒါန္းပူေဇာ္ခဲ့ႀကသည္။ ဘုရားရွင္မွ ဤသို႔ လွဴဒါန္းပူေဇာ္ခဲ့သည့္အတြက္ ဗုဒၶံသရဏံ ဂစၦာမိ၊ ဓမၼံသရဏ ဂစၦာမိ ဟူသည့္ “ေဒြး၀ါဓိက” သရဏံဂုံ တည္ခဲ့ကုန္၏။ ထိုစဥ္က “ဘုရားရတနာ၊ တရားရတနာ” တည္းဟူသည့္ “ရတနာႏွစ္ပါး”သည္သာ ေပၚထြန္းခဲ့ၿပီး၊ သံဃာရတနာသည္ ေပၚေပါက္ခဲ့ျခင္းမရွိေသးေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ လူသူအမ်ားသည္ ရတနာႏွစ္ပါးအားသာ ဆည္းကပ္ပူေဇာ္ေနၾကကုန္၏။ ဗုဒၶ၀င္သမိုင္းကို ျပန္ၾကည့္လွ်င္ ေဂါတမဘုရားရွင္ လက္ထက္၌ တဖုႆႏွင့္ ဘလ္ႅိက ကုန္သည္ညီေနာင္တို႔သည္ ထူးျခားစြာ ဘုရားရွင္အား ပထမဦးဆုံး ဆြမ္းကပ္ပူေဇာ္ခြင့္ရသူႏွင့္ ပထမဦးဆုံး သရဏဂုံ တည္သူမ်ား ျဖစ္ႀက၏။

ဆံေတာ္ရွစ္ဆူ
ဘုရားရွင္အား ပူေဇာ္ခြင့္၊ ဆြမ္းကပ္ခြင့္ရခဲ့သည့္အတြက္ ကုန္သည္ညီေနာင္တို့ ၀မ္းေျမာက္ပီတိျဖစ္ခဲ့ရသည္။ တဖုႆႏွင့္ ဘလ္ႅိက ကုန္သည္ညီေနာင္တို႔သည္ ဆြမ္းကပ္လွဴပူေဇာ္ၿပီးလွ်င္ “အရွင္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္တို႔ အရွင္ျမတ္ဘုရားအား ထာ၀ရကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ပူေဇာ္ႏိုင္ရန္ ဘုရားရွင္ကိုယ္စား ပူေဇာ္ရာ တစ္ခုခုအား ေပးသနားေတာ္ မူပါဘုရား” ဟုေလွ်ာက္ထား ေလ၏။ “ေကာင္းၿပီးခ်စ္သားတို႔” ဟု မိန္႔ေတာ္မူၿပီး သကာလ ဦးေခါင္းေတာ္အား သုံးသပ္ၿပီး ဆံေတာ္ျမတ္ (၈)ဆူအား ကုန္သည္ညီေနာင္တို႔ အား ေပးသနားေတာ္မူရာ တဖုႆႏွင့္ ဘလ္ႅိက ကုန္သည္ ညီေနာင္တို႔သည္ ၀မ္းေျမာက္ပီတိ အျပည့္ႏွင့္ ဗုဒၶဘုရားရွင္၏ ဆံေတာ္(၈)ဆူအား သေဘၤာႏွင့္ပင့္ေဆာင္ကာ ဥကၠလာပတိုင္းျပည္ သို႔ ျပန္ခဲ့ႀက၏။ တဖုႆႏွင့္ ဘလိ္ႅက ကုန္သည္ညီေနာင္တို႔သည္ ဘုရားရွင္၏ ဆံေတာ္(၈)ဆူအား ပင့္ေဆာင္ကာ ဥကၠလာပတိုင္းျပည္သို႔ ျပန္လာလွ်င္ ဥကၠလာပတိုင္း၏ ျပည့္ရွင္မင္းျမတ္ ဥကၠလာပမင္းႀကီး ႏွင့္တကြ ျပည္သူအေပါင္းတို႔က ေသာင္းေသာင္းဖ်ဖ်ႀကိဳဆိုကာ ဆံေတာ္(၈)အား ဖူးေမွ်ာ္ ၾကည္ညိဳၾက၏။

ေနာင္ေတာ္ႀကီးေစတီ
ထို႔အတူ ဆံေတာ္(၈)ဆူအား ေစတီေတာ္အျဖစ္ တည္ထား ကိုးကြယ္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾက၏။ ေစတီေတာ္အား “သိဂၤုတၱရကုန္းေတာ္” ၌ တည္ထားကိုးကြယ္ရန္ မင္းႏွင့္ျပည္သူတို႔က ဆံုးျဖတ္ၿပီး သိဂၤုတၱရ ကုန္းေတာ္သို႔ ပင့္ေဆာင္ခဲ့ႀက၏။ သိဂုၤတၱရကုန္းေတာ္ သို႔ေရာက္လွ်င္ဗုဒၶဘုရားရွင္၏ ဆံေတာ္(၈)ဆူအား ႀကီးက်ယ္ခန္းနားသည့္ စံေက်ာင္း၊ မ႑ာပ္ႀကီး ေဆာက္လုပ္၍ပူေဇာ္ခဲ့ႀကသည္။ ယင္းစံေက်ာင္း မ႑ာပ္ေနရာ၌ အထိမ္းအမွတ္ေစတီတစ္ဆူ တည္ထားကိုးကြယ္ခဲ့ၾက၏။ ထုိေစတီကို “ေနာင္ေတာ္ႀကီးေစတီ”ဟု အမည္ေခၚဆိုခဲ့ႀက၏။

ဌာပနာထားေသာ ဓာတ္ေတာ္ျမတ္ ၄-ပါး
ဥကၠလာပမင္းႀကီးတည္ထားကိုးကြယ္ေတာ္မူေသာ ေရႊတိဂံု ေစတီေတာ္ႀကီး၌ ဘုရား ၄-ဆူ၏ ဓာတ္ေတာ္ျမတ္ေလးဆူကို ဌာပနာထားသည္ဟု အဆိုမိန့္ရွိခဲ့သည္။ ဗုဒၶျမတ္စြာတို႕၏ ဆံေတာ္ျမတ္၊ ဓာတ္ေတာ္ျမတ္တို႔အား ရန္သူတို႔ အလြယ္တကူ မဖ်က္ဆီးႏိုင္ရန္အတြက္ နတ္တို႔သည္ ဌာပနာ တုိက္ထည့္သြင္းတည္ရန္ ႀကံ႐ြယ္ၿပီး သိဂုၤတၱရကုန္းေတာ္ အလယ္တည့္တည့္၌ “ေဇာက္ ၄၀၄ေတာင္၊ အနံ ၄၄ ေတာင္ရွိသည့္ ဥမင္လိုဏ္ေခါင္းတစ္ခုတူးခဲ့၏။ ထိုဥမင္လိုဏ္ေခါင္းအတြင္း၌

၁...ဆူးေလနက္ႀကီးထံမွ ရရွိေသာ ကကုႆန္ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ေတာင္ေ၀ွးေတာ္
၂..ေရာဟဏီမည္ေသာ ဗိုလ္တေထာင္နတ္ႀကီးထံမွ ရရွိသည့္ ေကာဂမန ျမတ္စြာဘုရားရွွင္၏ ေရစစ္ေတာ္
၃..ဒကၡိဏ မည္ေသာ သကၤန္းကြ်န္း က်ိဳကၠဆံ နတ္ႀကီးထံမွ ရရွိသည့္ ကႆပျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ေရသႏုပ္သကၤန္းေတာ္ျမတ္
၄..တဖုႆႏွင့္ ဘလႅိက ညီေနာင္တို႔ထံမွ ရရွိေသာ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ဆံေတာ္ျမတ္(၈)ဆူအား မဟာသကၠရာဇ္ ၁၀၃-ခုႏွစ္၊ တေပါင္း လျပည့္ေန႔၌ ေက်ာက္ဖ်ာအခင္းအကာမ်ား ျပဳလုပ္၍ ဌာပနာတုိက္ ထည့္သြင္းေတာ္မူခဲ့သည္။ ထိုဆံေတာ္ဓာတ္တို႔ကို 'အၿမိႆရ' မည္ေသာ ေမွာ္ဘီနတ္ႀကီးက ေစာင့္ရသည္ဟု ေမာ္ေဓာ ရာဇာ၀င္သမိုင္းႏွင့္ ေရႊတိဂံုသမိုင္း၊ အျခား ပညာရွိတို႔ကဆိုၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ေက်ာက္ဖ်ာတိုက္၏ အထက္ ၌ ေက်ာက္ဖ်ာတင္၍ ဌာပနာတုိက္အား ပိတ္ခဲ့၏။.........................
================
Toe Kyaw Kyar

အၾကင္နာကို လက္ဆင့္ကမ္းပါ

ကြ်န္ေတာ္၊ ဇနီးနဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္သမီးေလးတို႔ဟာ Oregon State မွာရွိတဲ့ Red River Valley တစ္ေနရာမွာ ေခ်ာင္ပိတ္မိေနခဲ့တယ္။ လူသူအေရာက္နည္းတဲ့
ႏွင္းတလင္းျပင္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကား ပ်က္သြားလို႔ျဖစ္တယ္။
ႏွစ္ႏွစ္ၾကာေလ့က်င့္ခဲ့ရတဲ့ ဆရာဝန္သင္တန္းျပီးတဲ့ အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔ ေပ်ာ္ပဲြက်င္းပဖို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔မိသားစု ခရီးထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သင္ခဲ့တဲ့ေဆးပညာနဲ႔ ပ်က္ေနတဲ့ကားတစ္စီးကိုေကာင္းေအာင္ ကြ်န္ေတာ္မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။
ဒီအျဖစ္က အႏွစ္၂ဝရွိခဲ့ျပီဆိုေပမယ့္ အခုခ်ိန္ထိ ကြ်န္ေတာ့္မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာ Oregon State က ေကာင္းကင္ျပာလိုပဲ ၾကည္လင္ေနဆဲျဖစ္တယ္။ အဲဒီေန႔မနက္က အိပ္ရာႏုိးတာနဲ႔ မီးဖြင့္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမွာင္ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပိတ္မိေနျပီ ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္သတိထားလိုက္မိတယ္။ ၾကိဳးစားျပီး ကားစက္ကို ကြ်န္ေတာ္ႏိုးၾကည့္ေပမယ့္ အရာမေရာက္ခဲ့ဘူး။ ကားထဲကေန ကြ်န္ေတာ္ထြက္ျပီး စိတ္တိုတိုနဲ႔ ေအာ္ဟစ္က်ိန္ဆဲလိုက္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ဆဲဆိုသံကို ပတ္ဝန္းက်င္အေမွာင္ကဖံုးအုပ္ခဲ့တယ္။
ကားက ဘက္ထရီကုန္သြားလို႔ျဖစ္မယ္လို႔ ဇနီးနဲ႔ကြ်န္ေတာ္ တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ေျခေထာက္ေတြက ကြ်န္ေတာ္ကားျပင္တဲ့အတတ္ထက္ ပိုေကာင္းတဲ့အတြက္ ကားလမ္းမၾကီးေပၚအထိလမ္းေလွ်ာက္ျပီး အကူအညီေတာင္းဖို႔ ကြ်န္ေတာ္ဆံုးျဖတ္တယ္။ ဇနီးနဲ႔သမီးကိုေတာ့ ကားေပၚမွာ ေစာင့္ခိုင္းေစခဲ့တယ္။
အခ်ိန္ ၂နာရီၾကာျပီးေနာက္ အဆစ္လဲြသြားတဲ့ေျခေထာက္တစ္ဖက္နဲ႔ လမ္းမၾကီးေပၚေထာ့နဲ႔ေထာ့နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သစ္ေတြတင္ထားတဲ့ ကားတစ္စီးကိုေတြ႔လို႔ ကြ်န္ေတာ္လက္ျပ အကူအညီေတာင္းလိုက္တယ္။ အဲဒီ သစ္တင္ကားက ကြ်န္ေတာ့္ကို ဓာတ္ဆီဆိုင္တစ္ဆိုင္အေရာက္မွာ ဆင္းခိုင္းခဲ့ပါတယ္။
ဓာတ္ဆီဆိုင္ထဲ ကြ်န္ေတာ္လွမ္းဝင္လိုက္တယ္။ ရုတ္တရက္ တနဂၤေႏြေန႔ ဆိုင္ပိတ္တယ္ဆိုတဲ့အေတြးက ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ကို ေတာင့္တင္းသြားေစခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားသံုးဖုန္းနဲ႔ စုတ္ပဲ့ေဟာင္းေျမ့ေနတဲ့ ဖုန္းစာအုပ္တစ္အုပ္က ကံေကာင္းစြာနဲ႔ အဲဒီေနရာမွာရွိေနခဲ့တယ္။ မိုင္ ၂ဝေက်ာ္ေလာက္ေဝးတဲ့
ၿမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕က တစ္ခုတည္းေသာ ကားဝပ္ေရွာ့ကုမၸဏီကို ကြ်န္ေတာ္ဖုန္းဆက္လိုက္တယ္။ ကားျပင္ဆရာေပါ့ပ္က ကြ်န္ေတာ္ရွင္းျပတဲ့ အခက္အခဲကို နားေထာင္ျပီး "ေကာင္းျပီ" လို႔ အေျဖေပးတယ္။
ေနရာအတည္တက် သူ႔ကို ကြ်န္ေတာ္ေျပာျပလိုက္တယ္။
"တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း ကြ်န္ေတာ္နားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိစၥမရွိဘူး.. နာရီဝက္အတြင္း အဲဒီေနရာကို ကြ်န္ေတာ္လာခဲ့မယ္"
ေပါ့ပ္အေျပာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္သက္ျပင္းခ်ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကားျပင္စရိတ္ သူပိုေတာင္းမွာကို ကြ်န္ေတာ္စိုးရိမ္မိျပန္တယ္။
အနီေရာင္လက္လက္ထေနတဲ့ ကရိန္းကားကို ေမာင္းျပီး
ေပါ့ပ္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သူ႔ကားနဲ႔ ကားပ်က္တဲ့ေနရာဆီ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရာက္လာခဲ့ၾကတယ္။
ေနရာအေရာက္ ကားေပၚကကြ်န္ေတာ္ခုန္ခ်ျပီး ေပါ့ပ္ကိုလွည့္ၾကည့္တဲ့အခိုက္ ကြ်န္ေတာ္ အံ့ၾသတုန္လႈပ္သြားခဲ့မိတယ္။ ခ်ဳိင္းေထာက္ႏွစ္ဖက္ကိုအားျပဳျပီး ေပါ့ပ္ ကားေပၚက ဆင္းလာတာကိုေတြ႔လိုက္တယ္။ သူ႔ေအာက္ပိုင္းတစ္ခုလံုးက ဗလာၾကီးျဖစ္လို႔.. ခ်ဳိင္းေထာက္ကိုအားျပဳျပီး ကားျပင္ဖို႔ ေပါ့ပ္ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ္ေခါင္းထဲ ကိန္းဂဏန္းတခ်ဳိ႕ ေပၚလာျပန္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ကားျပင္ခ သူဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေတာင္းလိုက္မလဲ...
"ေၾသာ္... ကားက ဘက္ထရီကုန္သြားတာ.. ဘက္ထရီအား ခဏသြင္းလိုက္တာနဲ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ခရီးဆက္ႏိုင္ျပီ"
ေပါ့ပ္က ဘက္ထရီကို အားသြင္းလိုက္တယ္။ ဘက္ထရီသြင္းေနတုန္း ကြ်န္ေတာ့္သမီးကို ေပါ့ပ္က အေပ်ာ္မ်က္လွည့္ျပေနခဲ့တယ္။ ဓာတ္အားသြင္းျပီး ၾကိဳးေတြ ေပါ့ပ္သိမ္းဆည္းေနတဲ့အခ်ိန္ ကုန္က်စရိတ္ကို ကြ်န္ေတာ္ေမးလိုက္တယ္။
"ဟာ... မလိုပါဘူး.. ေပးစရာ မလိုပါဘူး" ေပါ့ပ္အေျဖက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေတြေဝသြားေစခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ထပ္ေမးလိုက္ျပန္တယ္။
"မလိုပါဘူးဗ်ာ.. ကြ်န္ေတာ္ ဗီယက္နမ္မွာတုန္းက ဒီထက္ဆိုးတဲ့ အခက္အခဲကိုေတာင္ လြတ္ေျမာက္လာႏုိင္ခဲ့ေသးတာပဲ။ အဲဒီတုန္းက ကြ်န္ေတာ္ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းလံုး ျပတ္သြားခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ကယ္ခဲ့တဲ့လူက ဒီအၾကင္နာကို ထပ္လက္ဆင့္ကမ္းဖို႔ မွာခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ခင္ဗ်ားတစ္ျပားမွ ေပးစရာမလိုဘူး။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ မွတ္ထားေပးပါ။ အခြင့္အေရးရတာနဲ႔ ဒီအၾကင္နာကို တျခားလူဆီ လက္ဆင့္ျပန္ကမ္းေပးပါ"
အႏွစ္ ၂ဝတိုင္ခဲ့ပါျပီ... ေဆးေက်ာင္းနဲ႔ေဆးေဆာင္ ေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္ ကြ်န္ေတာ္အလုပ္မ်ားေနခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းက ေဆးေက်ာင္းသားေတြကုိ ကြ်န္ေတာ္ ေလ့က်င့္သင္ၾကားေပးခဲ့ရတယ္။
တျခားနယ္ကလာတဲ့ ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းသူစင္ဒီတစ္ေယာက္ ကြ်န္ေတာ့္ဆီ စာလာသင္တာ ၁လရွိပါျပီ။ သူ႔မိခင္လည္း သူနဲ႔ ခဏလိုက္ေနတဲ့အတြက္
ေဆးရံုအနီးအနားမွာပဲ သူတို႔ေနခ့ဲၾကတယ္။ စစခ်င္းမွာ အရက္ေၾကာင့္၊ မူးယစ္ေဆးေၾကာင့္ေရာက္လာတဲ့ လူနာေတြနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ စမ္းသပ္ေလ့က်င့္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီလူနာကိုကုသဖို႔ ကုသနည္းေတြ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေဆြးေႏြးၾကတဲ့အခ်ိန္ စင္ဒီမ်က္ရည္ဝဲေနတာကို ကြ်န္ေတာ္သတိထားခဲ့မိတယ္။
"ဒီကိစၥကို မေဆြးေႏြးခ်င္လို႔လား စင္ဒီ"
"မဟုတ္ပါဘူး.. ဆရာ။ အဲဒီလူနာက ကြ်န္မ အေမလည္းျဖစ္ႏိုင္လို႔ပါ"
ေန႔လယ္စာစားျပီးေနာက္ ႏွစ္ရွည္ၾကာ အရက္ေက်းကြ်န္ျဖစ္ေနတဲ့ စင္ဒီ့မိခင္အေၾကာင္းကို အစည္းအေဝးခန္းထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတယ္။ စင္ဒီက မ်က္ရည္တစ္ဖက္၊ ႏွပ္တစ္ဖက္နဲ႔ သူခံစားခဲ့ရတဲ့ အရွက္၊ ေဒါသ၊ အကဲ့ရဲ႕ေတြကို ေျပာျပခဲ့တယ္။
စင္ဒီ့ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ျပည့္ဝေအာင္ သူ႔မိခင္ကို ေဆးကုဖို႔ ကြ်န္ေတာ္စကားစလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ သူ႔မိခင္အတြက္ စိတ္နဲ႔ဆိုင္တဲ့ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းမႈေတြ ကြ်န္ေတာ္စီစဥ္ေပးလိုက္တယ္။ မိသားစု၊ ေဆြမ်ဳိးေတြရဲ႕အားေပးကူညီမႈေအာက္မွာ အရက္ျဖတ္ကုသဖို႔ စင္ဒီ့မိခင္ သေဘာတူလိုက္တယ္။ အရက္ေသစာေသာက္စားတဲ့ မိခင္ေၾကာင့္ စင္ဒီတုိ႔ရဲ႕ မိသားစုဘဝ မသာမယာျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ သူတို႔မိသားစုရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္အလင္းေတြကို ကြ်န္ေတာ္ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။
"ဆရာ့ကို ဘယ္လိုေက်းဇူး ဆပ္ရမလဲ မသိဘူး" စင္ဒီအေမးေၾကာင့္ ႏွင္းျပင္မွာ ပိတ္မိခဲ့တဲ့အျဖစ္နဲ႔ ေအာက္ပိုင္းျပတ္ေနတဲ့ကားျပင္ဆရာကို ကြ်န္ေတာ္ေျပးျမင္ေယာင္လိုက္မိတယ္။ အဲဒီေနာက္ စင္ဒီကို ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။
"ဒီအၾကင္နာကို လက္ဆင့္ကမ္းပါ.. စင္ဒီ"
ဟုတ္ပါတယ္... ေက်းဇူးျပဳျပီး အၾကင္နာေတြကို လက္ဆင့္ကမ္းပါ။ ဒီေလာကၾကီး ပိုေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေကာင္းလာပါလိမ့္မယ္။
"ကြ်န္ေတာ္တို႔က ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ပစၥည္းဥစၥာ အနည္းအမ်ား၊ ကားအၾကီးအေသးေတြနဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈကိုတိုင္းတာခဲ့ၾကတယ္။ ဝန္ေဆာင္မႈ အရည္အခ်င္း၊ လူလူခ်င္း အျပန္အလွန္ ေႏြးေထြးဆက္ဆံမႈေတြကမွ ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ တကယ့္စံထားဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ မသိခဲ့ၾကဘူး"
 
------- Martin. Luther. King II
-----
မူရင္းေရးသားသူ... Dr. Kenneth G Davis
  ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္လမ္းဆိုတာ

ကၽြန္ေတာ္ အင္ဂ်င္နီယာ (စ) ဘ၀က ကၽြန္ေတာ့္ဆရာက ဦးေစာစိန္ထြန္းေအာင္ေပါ့။ သူက တိုင္း/ေဆာက္(၂) ၊ မိတၳီလာၿမိဳ႕ A.C.E။ ေနာက္ေတာ့ C.E မႏၱေလးနဲ႔ အၿငိမ္းစားယူရင္း ေသဆံုးသြားရွာပါၿပီ။ သူကကိုရာဇာေရ လမ္းဆိုတာ အႏုပညာဆန္တယ္ကြ လို႔ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဆရာဘာေျပာတာလဲမရွင္းဘူး ထပ္ၿပီးအေသးစိတ္ရွင္းျပပါဦးဆိုေတာ့ - လမ္းဆိုတာ သိမ္ေမြ႕တယ္ ၊ ႏူးညံ့တယ္ ၊ ခက္ခဲတယ္ ၊ က်ယ္ျပန္႔တယ္ ၊ နက္႐ႈိင္းတယ္ ၊ ခန္႔ညားတယ္ေပါ့ကြာဟု ေျဖဆိုပါသည္။ ဆရာဦးေစာစိန္ထြန္းေအာင္ဆိုလိုခ်င္တာက လမ္းဆိုတဲ့ဘာသာရပ္ဟာ နက္နည္းတယ္ ၊ လိုက္စားရန္က်ယ္၀န္းတယ္ဆိုတာကို ေျပာခ်င္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္ဗ်ာ။
ကၽြန္ေတာ္ S.A.E ဘ၀ A.E ဘ၀မ်ားက ျပည္သူ႔ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းရံုးခ်ဳပ္ လမ္းဦးစီး/လမ္းစီမံတြင္ E.E အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးရွိခဲ့ဖူးပါသည္။ သူမ၏ အမည္မွာ ေဒၚထားထားညႊန္႔ျဖစ္ပါသည္။ သူမ၏ အမ်ိဳးသားမွာ လမ္း D.E ဦးေငြထြန္းျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္႐ံုးကိစၥမ်ားႏွင့္ အစ္မေဒၚထားထားညႊန္႔နားသို႔ေရာက္စဥ္တြင္ သူကေျပာပါသည္။ ကိုရာဇာေရ ရွင့္ဆရာ D.E ကေလ လမ္းဆိုတာ . . . ဆိုၿပီး စလိုက္လွ်င္ ႏွစ္ရက္ေလာက္ ထမင္းမစားပဲသူေျပာျပလိမ့္မည္။ ေရေတာ့ ေသာက္ၿပီးေျပာလိမ့္မည္ဟု ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။ ဆရာ D.E ဦးေငြထြန္းေလ့လာသိရွိသိခဲ့သမွ်ေလးေတြကို တပည့္ေတြကိုေျပာျပခ်င္စိတ္နဲ႔ တက္ၾကြမႈအေၾကာင္းေျပာျပလိုျခင္းျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္ဗ်ာ။ ယခုေတာ့ ဆရာ D.E ဦးေငြထြန္းလည္း အၿငိမ္းစားယူသြားပါၿပီဗ်ာ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ (18-8-2014) ေန႔မွ (22-8-2014) အထိ E.E မ်ား D.S.E မ်ား C.E မ်ားသို႔ အရည္အခ်င္းျမင့္သင္တန္း ျပဳလုပ္ခဲ့ပါသည္။ ၀န္ထမ္းမ်ားအရည္အခ်င္းျမင့္တင္ေရး ၊ ဌာနႀကီးတစ္ခုလံုး အရည္အခ်င္းျမင့္တင္ေရးအတြက္ လူႀကီးမ်ားက ႐ႈေထာင့္မ်ိဳးစံုမွ သင္ျပရွင္းလင္းညႊန္ၾကားၾကပါသည္။ ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားထဲမွတစ္ခုကို တင္ျပလိုပါသည္။
ဆရာ M.D U Kyaw Linn ၏ သင္ျပခ်က္မ်ားမွျဖစ္ပါသည္။ တပည့္တို႔ တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ Sub Base Course နဲ႔ Base Course လမ္းလႊာေတြကို Macadam နည္းနဲ႔ခင္း ၊ လမ္း Surfacing Course ကို Semi Grouting နည္းနဲ႔ခင္း ၊ စသည္ျဖင့္ လမ္းခင္းခဲ့တာႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာခဲ့ၿပီ။ ဒို႔ဌာနႀကီးတိုးတက္ဖို႔ ၊ ဒို႔ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးေခတ္မီဖို႔ Mind-Set ေတြ ေျပာင္းရမည္။ အဲ့ဒါကေတာ့ လမ္းလႊာေတြ Base Course ေတြကို Well Graded နည္းနဲ႔ခင္းဖို႔နဲ႔ Surfacing Course ေတြကို Asphalt Concrete နဲ႔ ခင္းဖို႔ ၊ ျပင္ဆင္ဖို႔ႀကိဳးစားၾကပါလို႔ မွာၾကားျခင္းပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြဟာ Well Graded နည္းေတြ ေလ့လာဖို႔ ၊ Asphalt Concrete နည္းေတြ ေလ့လာဖို႔ ၀ါယမစိုက္ၾကိဳးစားရမွာေပါ့ဗ်ာ။ တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ အထူးစီမံကိန္းႀကီးအဖြဲ႕ (၁) ၊ ရန္ကုန္-မႏၱေလးအျမန္လမ္းမႀကီးထိန္းသိမ္းေရးအဖြဲ႕ ၊ လမ္းအထူးအဖြဲ႕ (၄) ၊ လမ္းအထူးအဖြဲ႕ (၁၅) ၊ လမ္းအထူးအဖြဲ႕ (၁၆) ၊ ေလယာဥ္ကြင္းအထူးအဖြဲ႕ (၂) စေသာအဖြဲ႕မ်ားသာ Asphalt Concrete ခင္းတတ္တာမဟုတ္ပဲ လမ္းအထူးအဖြဲ႕အားလံုး ၊ ခ႐ိုင္အဖြဲ႕ေတြအားလံုး ခင္းတတ္ဖို႔ႀကိဳးစားရမွာမဟုတ္ပါလားဗ်ာ။ ဆရာ M.D U Kyaw Linn သင္ျပခဲ့တဲ့ Key Perfomance Indicator ထဲက 31/3/2014 မွာဆိုရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေဆာက္လုပ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနပိုင္လမ္းမ်ားအနက္ -
ကြန္ကရစ္လမ္း - ၅၈၀ မိုင္ ၅ ဖာလံု
ကတၱရာလမ္း - ၁၂၆၉၂ မိုင္ ၅.၅ ဖာလံု
ေက်ာက္လမ္း - ၂၈၇၄ မိုင္ ၀.၅ ဖာလံု
အမာခံလမ္း - ၃၄၄၆ မိုင္ ၆ ဖာလံု
ေျမလမ္း - ၄၈၉၂ မိုင္ ၇.၅ ဖာလံု
လားလမ္း - ၄၄၇ မိုင္ ၆ ဖာလံု
စုစုေပါင္း - ၂၄၉၃၄ မိုင္ ၆.၅ ဖာလံု ရွိေၾကာင္း သိရတယ္ဗ်။ အဲ့ဒီထဲက ကတၱရာလမ္း ၁၂၆၉၂ မိုင္ ၅.၅ ဖာလံုမွာ Asphalt Concrete လမ္းက ေတာ္ေတာ္ေလးနည္းေသးတယ္ဗ်။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာ M.D U Kyaw Linn ေျပာသလိုမ်ိဳး Mind-Set ေတြ ျပင္ၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္ေခတ္မီွဖို႔ႀကိဳးစားရဦးမွာပါဗ်ာ။
ဒုတိယ၀န္ႀကီး ဆရာဦးစိုးတင့္ကလည္း သင္ၾကားေသးတယ္ဗ်။ မ်က္မျမင္ပုဏၰား (၆) ေယာက္ႏွင့္ ဆင္တစ္ေကာင္ပံုျပင္ထဲကလို အစြယ္ကိုကိုင္မိတဲ့သူက ဆင္ဆိုတာ လံွနဲ႔တူတယ္။ နားရြက္ကို ကိုင္မိတဲ့သူက ဆင္ဆိုတာ ယပ္ေတာင္နဲ႔တူတယ္။ ကိုယ္ထည္ႀကီးကိုင္မိတဲ့သူက ဆင္ဆိုတာနံရံနဲ႔တူတယ္ စသည္ျဖင့္ မိမိတို႔ရဲ႕အျမင္ေလးကို က်ဥ္းေျမာင္းမေနေစပဲ ဆင္ကိုဆင္မွန္းသိဖို႔ႀကိဳးစားၾကပါလို႔ သင္ၾကားပါတယ္။ ဆရာ ဒု-၀န္ႀကီး ဆိုလိုခ်င္တာက လမ္းေပါက္စေလး ၊ တံတားငယ္ေလးမ်ားနဲ႔ ေက်နပ္မေန ၊ ေပ်ာ္ေမြ႕မေနပဲ တိုးတက္ေနတဲ့ ေခတ္မီတဲ့နည္းစနစ္မ်ားကို အဆက္မျပတ္ ေလ့လာသင္ၾကားသင့္တယ္ဆိုတာကို ေျပာခ်င္တာလို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ တည္ေဆာက္ခဲ့တဲ့ လမ္း/မိုင္ေတြ တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ တိုးတက္လာဖို႔ ၊ တုိးတက္လာတဲ့လမ္းေတြဟာ စံခ်ိန္/စံညႊန္း မီေစဖို႔ ၊ နည္းပညာအသစ္ေတြကို မ်က္ျခည္မျပတ္ဖို႔ႀကိဳးစားရင္း လူ႔ေဘာင္ေလာကႀကီးတိုးတက္လာဖို႔ လိုအပ္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း Facebook Friend ေတြကို မွ်ေ၀ခ်င္တာပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဆရာႀကီးေတြ ၊ ကြယ္လြန္တဲ့သူေတြလည္းကြယ္လြန္ကုန္ၿပီ ၊ ပင္စင္ယူတဲ့သူေတြကလည္း ယူကုန္ၿပီ ၊ အိုတဲ့သူေတြအိုကုန္ၿပီဆိုေတာ့ ညီငယ္/ညီမငယ္မ်ားကလည္း လက္ဆင့္ကမ္းတာ၀န္ေတြကို ထမ္းေဆာင္ၾကရမွာ မဟုတ္ပါလားဗ်ာ။ ေရာမၿမိဳ႕ႀကီးကို တစ္ရက္ထဲနဲ႔ တည္ေဆာက္ခဲ့တာမဟုတ္တာေတာ့ေသခ်ာတယ္။ ေရာမၿမိဳ႕ႀကီးကို ဆက္လက္တည္ေဆာက္ဖို႔အတြက္နဲ႔ ၿပီးဆံုးဖို႔အတြက္ကေတာ့ ညီငယ္/ညီမငယ္မ်ားက ဆက္လက္ၿပီး ေဆာင္ရြက္ၾကရဦးမွာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္ဗ်ာ။
ဒါေၾကာင့္ ဆင္ကို ဆင္မွန္းသိတဲ့ ၊ လမ္းအေၾကာင္းကိုၾကြယ္၀စြာ/ျပည့္၀စြာ သိရွိႏိုင္တဲ့ ညီငယ္/ညီမငယ္မ်ား ျဖစ္လာၾကေစရန္ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ မွ်ေ၀လိုက္ရပါတယ္ဗ်ာ။
Shwe Zin (28/8/2014)
Credit to > U Shwe Zin

ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္လမ္းခင္းေက်ာက္မ်ား

ကမၻာေပၚရွိေက်ာက္မ်ားကို သံုးအုပ္စုခြဲျခား၍ရသည္ဟု သင္ၾကားခဲ့ရဖူးပါသည္။ ၄င္းတို႔မွာ မီးသင့္ေက်ာက္ ၊ အနည္က်ေက်ာက္ ၊ အသြင္ေျပာင္းေက်ာက္ တို႔ျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။ မီးသင့္ေက်ာက္အုပ္စု၀င္ ႏွမ္းဖက္ေက်ာက္ ၊ လိပ္သဲေက်ာက္မ်ားမွာ အေကာင္းဆံုးေသာ လမ္းခင္းေက်ာက္မ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕အနီး ဘဲလင္းေက်ာက္ထုတ္စခန္း ၊ သာစည္ၿမိဳ႕နယ္ ဘုရားငါးဆူေက်ာက္ထုတ္စခန္း ၊ ပ်ဥ္းမနားၿမိဳ႕နယ္ ေရဆင္းေက်ာက္ထုတ္စခန္း ၊ မြန္ျပည္နယ္ သိန္ဇရပ္ ၊ မုပၸလင္ ၊ ရင္းၿငိမ္ ၊ ေတာင္စြန္း စသည့္ေက်ာက္ထုတ္စခန္းမ်ားမွ လိပ္သဲေက်ာက္မ်ားထုတ္လုပ္ပါသည္။ တင္ျပပါေက်ာက္ကြင္းမ်ားမွ ေက်ာက္မ်ားသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္အေကာင္းဆံုးေက်ာက္မ်ားျဖစ္သည္ဟု မွတ္သားဖူးပါသည္။
မႏၱေလး-ျပင္ဦးလြင္လမ္းေပၚရွိ အုန္းေက်ာ/ထံုးဖိုဟုေခၚေသာေဒသမွ ေက်ာက္မ်ားသည္ ထံုးေက်ာက္အမ်ိဳးအစားမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ ဘူမိေဗဒပညာရွင္တစ္ဦးျဖစ္ေသာ ကိုစံတင္မွ ေျပာျပဖူးသည္ကို မွတ္သားရဖူးပါသည္။ ေက်ာက္ေတာင္တစ္ခုမွ ေရစီးေၾကာင္းေတြဟာ ေရတိုက္စားၿပီး လိေမၼာ္ေရာင္ကဲ့သို႔ ( ထံုးေက်ာက္ေရာင္ဟုလည္းေခၚဆိုၾကပါသည္ ) အေရာင္စင္းႀကီးမ်ားရွိေနလွ်င္ တင္ျပပါထံုးေက်ာက္ႏွင့္ ေရတို႔ ဓါတ္ျပဳၿပီး လိေမၼာ္ေရာင္ ၊ သံုးဘီးကားေရာင္ ၊ ထံုးေက်ာက္ေရာင္တို႔ ျဖစ္ၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ထိုေတာင္မ်ားသည္ ထံုးေက်ာက္ေတာင္မ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။ ထိုသို႔ေသာ ေက်ာက္ေတာင္မ်ိဳးမွာ တေကာင္း-ကသာ-ဗန္းေမာ္လမ္းေပၚရွိ ဥေဒါင္းေတာင္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ နတ္မ်က္ႏွာေတာင္ ၊ မိုင္းဆတ္-မိုင္းတံုလမ္းေပၚရွိ မိုင္းတံုၿမိဳ႕အနီးမွ ေက်ာက္ေတာင္မ်ား ၊ ေမာ္လၿမိဳင္ - ဘားအံလမ္းေပၚရွိ ဘုရင္ညီဂူရွိေသာ ေက်ာင္ေတာင္ ၊ ပ်ဥ္းမနား-ပင္ေလာင္းလမ္းေပၚရွိ ဂ်ယ္တြင္းအရပ္၌ရွိေသာ ထံုးေက်ာက္ေတာင္မ်ား စသည္တို႔သည္ ထံုးေက်ာက္ေတာင္မ်ားျဖစ္ၾကၿပီး ယင္းေက်ာက္ေတာင္မ်ားမွ လမ္းခင္းေက်ာက္မ်ား ထုတ္ယူႏိုင္ပါသည္။ သို႔ပါ၍ အဆိုပါထံုးေက်ာက္ေတာင္တန္းႀကီးမ်ားထဲမွ ေက်ာက္မ်ားကို လက္အားျဖင့္ျဖစ္ေစ (သံတူရြင္း ၊ စို႔မ်ား ၊ တူမ်ားသံုး၍ ) ၊ ယမ္းဘီလူးမ်ားသံုး၍ျဖစ္ေစ လမ္းခင္းေက်ာက္မ်ားထုတ္ယူႏိုင္ပါသည္။
အေနာက္႐ိုးမေတာင္တန္း ( ရခိုင္႐ိုးမ ၊ ခ်င္း႐ိုးမႏွင့္ နာဂေတာင္တန္း ) မ်ားသည္ သက္ႏုေက်ာက္ေပါမ်ားပါသည္။ ပဲခူး႐ိုးမသည္လည္း သက္ႏုေက်ာက္မ်ားသာ ေပါမ်ားပါသည္။ ပုပၸါးေတာင္အနီးတစ္၀ိုက္တြင္ေတာ့ မီးသင့္ေက်ာက္အုပ္စု၀င္ ေက်ာက္မ်ားရွိပါသည္။ အားလံုးေတာ့မဟုတ္ပါ ေခ်ာ္ခဲမ်ားလည္းရွိပါသည္။
အေရွ႕႐ိုးမ ( ရွမ္း႐ိုးမ / ကယားေတာင္တန္း / ကရင္ေတာင္တန္း/ မြန္ေတာင္တန္း ) မ်ားကေတာ့ သက္ရင့္အုပ္စု မ်ားပါသည္။ ရွမ္း႐ိုးမတိုင္းတြင္လည္း စံခ်ိန္စံညႊန္းမွီေသာ လမ္းခင္းေက်ာက္မ်ား မေပါမ်ားပါ။ #C.E U Hla Tun Oo ႏွင့္ ရွမ္းျပည္နယ္ (အေရွ႕ပိုင္း) မက္မန္းၿမိဳ႕သို႔ခရီးထြက္စဥ္တြင္ ကိုရာဇာေရ လွ်ိဳေတြထဲကို Excavator နဲ႔ တူးၾကည့္ပါ။ လွ်ိဳအတြင္းမွာ လမ္းခင္းေက်ာက္မ်ားရွိတတ္တယ္ဟု သင္ျပဖူးပါသည္။ သူ၏ အယူအဆအတိုင္း MTKT ( မိတၳီလာ-ေတာင္ႀကီး-က်ိဳင္းတံု-တာခ်ီလိတ္လမ္း) လမ္းေပၚရွိ လွ်ိဳမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ္မွ A.E Ko Kaung Zan ကို ရွာေဖြခိုင္းရာတြင္ ေရွးယခင္အက်ဥ္းဦးစီးဌာနမွ ထုတ္ယူခဲ့ေသာ ေက်ာက္ထုတ္အလုပ္စခန္းအေဟာင္းမ်ားပင္ ျပန္လည္ေတြ႕ရွိရပါသည္။ ေက်ာက္ကြင္းမ်ားေလေလ အလုပ္ၿပီးေလေလပင္ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာက္ကြင္းႏွင့္ Work Site နီးေလေလ အလုပ္ၿပီးေလေလပဲျဖစ္သည္ မဟုတ္လားဗ်ာ။
ကိုရာဇာတို႔ A.E ဘ၀က လမ္းအထူး (၁) ဖလမ္းၿမိဳ႕၌ တာ၀န္က်စဥ္က မဏိပူရျမစ္အတြင္းရွိေသာ ေသာင္ခံုမ်ားမွ အုန္းသီးလံုးအရြယ္ထက္ႀကီးေသာ ေက်ာက္မ်ားကို ထုခြဲကာ 2”-4” ေက်ာက္ ၊ 1”-2” ေက်ာက္မ်ားအျဖစ္သံုးစြဲခဲ့ဖူးပါသည္။ တခ်ိဳ႕ 2”-4” ေက်ာက္မ်ားကို ခြဲစက္အတြင္းထည့္ကာ 1 ½” – 2” ေက်ာက္ ¾” ေက်ာက္ 3/8” ေက်ာက္မ်ားအား ကတၱရာ ခင္းရာတြင္ အသံုးျပဳဖူးပါသည္။ လမ္းခင္းေက်ာက္မ်ားအျဖစ္အသံုးျပဳရာတြင္ေတာ့ ႏွစ္ျခမ္းျခမ္းထားေသာ လံုးျခမ္းခြဲမ်ား မသံုးသင့္ပါ။ ေက်ာက္တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု Inter Locking ျဖစ္ေစရန္ ခၽြန္ထက္ေသာ မ်က္ႏွာျပင္မ်ားမ်ားပါေသာ ေက်ာက္မ်ားသာသံုးသင့္ပါသည္။ ခ်င္းျပည္နယ္ ေတာင္တန္းသာသနာျပဳဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးသီတင္းသံုးရာ လံုပီးေတာင္မွလည္း လမ္းခင္းေက်ာက္မ်ားထုတ္ယူဖူးပါသည္။ ထံုးေက်ာက္ေတာင္ျဖစ္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခႏၱီးခ႐ိုင္ ထမံသီ-ေလရွီးလမ္းေဖာက္လုပ္စဥ္မွာေတာ့ လမ္းရဲ႕ဘယ္ဖက္မွာရွိတဲ့ နမ့္သလက္ေခ်ာင္းထဲကေက်ာက္ေတြကိုထုခြဲၿပီးခင္းခဲ့ရတာဗ်။ ကခ်င္ျပည္နယ္မွာလည္း ေက်ာက္ေကာင္းရွားတယ္ဗိ်ဳ႕။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ျမစ္ႀကီးနား-ဆြမ္ပရာဘြမ္-ပူတာအိုလမ္း မိုင္ ၁၁၀/၀ မွာရွိတဲ့ ဇနန္ရြာေဟာင္းကေက်ာက္ေတြကို လူနဲ႔ မီးဖုတ္ၿပီးထုခဲ့ရတာဗ်။
ယခုအခ်ိန္ထိ တင္ျပခဲ့ေသာေက်ာက္မ်ားမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ရွိခဲ့ေသာ ေနရာမ်ားမွ ေက်ာက္မ်ားကိုေဖာ္ျပထားျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ ထိုေက်ာက္မ်ားကိုသာ အသံုးျပဳရမည္ အျခားေက်ာက္ကြင္းမ်ားမေကာင္းပါဟု ဆိုလိုျခင္းမဟုတ္ပါ။ မိမိတို႔လုပ္ငန္းတည္ရွိရာေဒသမ်ားတြင္ ရႏိုင္ေသာလမ္းခင္းေက်ာက္မ်ားကို အရည္အေသြးစစ္ေဆးၾကည့္ရပါမည္။ ျပည္သူ႔ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္း႐ံုးခ်ဳပ္/လမ္းဦးစီး/လမ္းသုေသတနဓါတ္ခြဲခန္းသို႔ပို႔၍ စမ္းသပ္ရပါမည္။ ဓါတ္ခြဲခန္း Result မ်ားအရ Sub Grade တြင္ သံုးသင့္သည္ ၊ Sub-Base တြင္သံုးသင့္သည္ ၊ Base Course တြင္သံုးသင့္သည္ ၊ Wearing Surface Course တြင္ သံုးသင့္သည္ စသည္ျဖင့္ခြဲျခား၍ ေဖာ္ျပေပးလိမ့္မည္ျဖစ္သည္။
Facebook မွ ညီငယ္/ညီမငယ္မ်ားမွလည္း မွတ္သားထားၿပီး ဘယ္ေက်ာက္ကြင္းက ေက်ာက္ကိုေတာ့ ဘယ္အလႊာမွာသံုးမယ္ ၊ ဘယ္ေက်ာက္ကြင္းကေတာ့ ညံ့တယ္ ၊ ေက်ာက္ကိုၾကည့္ရင္ျဖင့္ ဘယ္ေက်ာက္က အေရာင္မလွဘူး ၊ ဘယ္ေက်ာက္က ေရစုတ္တယ္ ( Absorption ) ၊ ဘယ္ေက်ာက္ကျဖင့္ေတာ့ ၾကြပ္ဆတ္တယ္ ( Brittle ) ၊ ဘယ္ေက်ာက္က ဖိအားဒဏ္မခံႏိုင္ဘူး ၊ ဘယ္ေက်ာက္က ပြတယ္ ( Specific Gravity ညံ့တယ္ ) ၊ ဘယ္ေက်ာက္က မ်က္ႏွာျပင္လံုးတယ္ (Interlocking မေကာင္းဘူး) ၊ ဘယ္ေက်ာက္က ပြတ္စားမႈဒဏ္မခံဘူး (Abrasion) ၊ ဘယ္ေက်ာက္က အျပားအခ်ပ္မ်ားတယ္ (Flakiness Index) စသည္ျဖင့္ ခြဲျခားတတ္ေအာင္ အေတြ႕အၾကံဳမ်ားမွ ပညာမ်ားယူတတ္ၾကေစလိုေသာေစတနာျဖင့္ေရးသားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ မုဆိုးဆိုင္သင္ဆိုတဲ့ စကားလိုေပါ့ဗ်ာ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ယခု 18-8-2014 ရက္ေန႔မွ 22-8-2014 အတြင္း C.E မ်ား ၊ D.S.E မ်ား ၊ E.E. မ်ား အရည္အခ်င္းျမႇင့္တင္ေရးသင္တန္းတြင္ လမ္းသုေတသနဓါတ္ခြဲခန္းမွ D.S.E ေဒၚျမျမ၀င္းမွ သင္ၾကားရာတြင္ လမ္း Layer တိုင္းအတြက္ C.B.R သတ္မွတ္ခ်က္မ်ားမတူပါ။ အေပၚဆံုးအလႊာမွာ CBR 100% ရရွိရန္လိုၿပီး Base Course တြင္ 80% ၊ Sub Base Course တြင္ 40% စသည္ျဖင့္ သတ္မွတ္ပါသည္။ Layer တိုင္း တသမတ္တည္းရွိရန္မလိုပါ။ ဘီးတစ္ခု၏ ၀န္ကို ခံစားရာတြင္ အေပၚဆံုးအလႊာက Area နည္းၿပီး ေအာက္အလႊာမ်ားက Area မ်ားပါသည္။ သို႔ပါ၍ အေပၚဆံုးအလႊာက pressure မ်ားမ်ားခံရၿပီး ၊ ေအာက္အလႊာမ်ားက pressure နည္းနည္းသာခံရပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အေပၚဆံုးအလႊာမ်ားမွ CBR မ်ားၿပီး ေအာက္အလႊာမ်ားမွာ CBR နည္းရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ တင္ျပလိုသည္မွာ အေပၚဆံုးအလႊာမွာ ေက်ာက္မ်ားအရည္အေသြးေကာင္းၿပီး CBR မ်ားရပါမည္။ ေအာက္အလႊာမွာ ေက်ာက္မ်ားအရည္အေသြးကို ေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ၿပီး CBR နည္းႏိုင္ပါသည္။ အေပၚအလႊာအတြက္ကေတာ့ မျဖစ္မေနအေကာင္းဆံုးကိုသံုးသင့္သည္ဟာ တင္ျပလိုျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာတို႔ကံမျပည္လမ္းတြင္ ဂုတ္ဂက္ေက်ာက္ကြင္းမွ ေက်ာက္မ်ားကို Base Course အတြက္သံုး၍ ျပည္-ပန္းေတာင္း-ေတာင္ကုတ္လမ္း မိုင္ ၂၄/၀ တြင္ ရွိေသာ ေညာင္ေျခေထာက္ေက်ာက္ကြင္းက ပိုေကာင္းတဲ့ေက်ာက္ကိုေတာ့ Surfacing Course အတြက္ သံုးပါသည္။
လမ္းတစ္လမ္းေကာင္းဖို႔ဆိုတာကလည္း ကတၱရာအခ်ိဳးအစားမွန္ေအာင္သံုးဖို႔ ၊ တန္ပိုယာဥ္မ်ားမျဖတ္သန္းႏိုင္ေအာင္ထိန္းသိမ္းဖို႔ ၊ လမ္းလႊာ Design မွန္ကန္ဖို႔ ၊ ခင္းတဲ့နည္းစနစ္ေတြမွန္ကန္ဖို႔န႔ဲ လမ္းခင္းေက်ာက္မ်ားအရည္အေသြးေကာင္းဖို႔ဆိုတဲ့အခ်က္ေတြက အဓိကပဲမဟုတ္ပါလားဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ မိမိတို႔ Open Tender ပစ္မဲ့ေက်ာက္ကြင္းမွာရွိတဲ့ ေက်ာက္ရဲ႕အရည္ေအေသြးေတြကို ႀကိဳတင္ၿပီး လမ္းသုေတသနဓါတ္ခြဲခန္းမွာ စစ္ေဆးဖို႔ ၊ Tender ေအာင္ျမင္ၿပီးေပးသြင္းလာမဲ့ ေက်ာက္ေတြကို အရည္အေသြးမွန္ကန္စြာရရွိေစဖို႔ အရည္အတြက္ျပည့္၀စြာရရွိေစဖို႔ဆုိတာကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြရဲ႕ တာ၀န္ေတြျဖစ္ေၾကာင္းမွ်ေ၀လိုက္ရပါတယ္ဗ်ာ။
Shwe Zin (26/8/2014)

Credit to > U Shwe Zin

ျမန္မာလူမ်ိဳး (ဦးကုလား မဟာရာဇ၀င္)

ဦးကုလား မဟာရာဇ၀င္တြင္ ျမန္မာလူမ်ိဳး အသုံးအႏွုန္းကို ဤသို႕ ေတြ႕ရသည္။

ေေ ေညာင္ရမ္းေခတ္ (သို႕) ဒုတိယအင္းဝေခတ္ သာလြန္မင္းတရားႀကီး(၁၆၂၉-၁၆၄၈)လက္ထက္တြင္ စာေပက်မ္းဂန္တတ္ ပညာရွိႀကီးျဖစ္သည္။ ဦးကုလား၏ အဘသည္ စဥ့္ကူးရြာသူေဌး ေဒဝေသ႒၊ အမိ မဏိၾသဃ ျဖစ္သည္။ ဦးကုလား၏ ေမြးသကၠရာဇ္ကို မသိရပါ။ စဥ့္ကူးရြာဇာတိ ျဖစ္သည္။

အဘသည္သူေဌးမ်ဳိး၊ အမိသည္ ေစာ္ဘြား ၿမိဳ႕စားမ်ဳိးျဖစ္၍ သူေဌးသား ဦးကုလားသည္ မိမိစည္းစိမ္ႏွင့္ ေအးခ်မ္းသာယာစြာ ေနႏိုင္ေသာ္လည္း ေနာင္လာေနာက္သားတို႔အတြက္ အပတ္တကုတ္ ႀကိဳးစားရွာေဖြ စုေဆာင္း၍ ရာဇဝင္က်မ္းႀကီးမ်ားကို ျပဳစုခဲ့သည္။

ပုဂံရာဇဝင္၊ တေကာင္းရာဇဝင္၊ သေရခတၱရာရာဇဝင္၊ အင္းဝရာဇဝင္၊ ေတာင္ငူရာဇဝင္ စသည္ျဖင့္ ေရွးေဟာင္းရာဇဝင္ က်မ္းငယ္မ်ားကို စုေပါင္းညႇိႏႈိင္းၿပီး မဟာရာဇဝင္ႀကီး ကိုေရးသားခဲ့သည္။ က်မ္းငယ္မ်ားအျပင္ ေက်ာက္စာ ၊ ဧခ်င္း ၊ ေမာ္ကြန္း မ်ားကိုလည္း အေထာက္အထားျပဳ ေလ့လာ၍ ေရးသားခဲ့၏။ ကြဲျပားေနေသာ ေရွးရာဇဝင္က်မ္းငယ္မ်ားကို တကြဲတျပား တသီးတျခားဆီ မျဖစ္ရေလေအာင္ စုစည္း၍ စနစ္တက် ျပဳစုၿပီး တစ္ေစာင္တည္း ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ဦးကုလား မဟာရာဇ၀င္ဟုလည္း ေခၚ၍ စံျပဳေလာက္ေသာ က်မ္းျဖစ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ေနာင္ ရာဇဝင္က်မ္းဆရာတို႔သည္ ဦးကုလား မဟာရာဇ၀င္ကို အမွီျပဳ၍ ေရးသားၾကသည္။ ဦးကုလား မဟာရာဇ၀င္တြင္ မွတ္တမ္းတင္ေလာက္သည့္ အခ်က္မွာ ေျပျပစ္ေကာင္းမြန္ေသာ ဝါက်အသံုးအႏႈန္း၊ စကားလံုး အထားအသိုမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ စကားေျပ႐ိုး႐ိုး ျဖစ္သည္။ ဘႀကီးေတာ္(စစ္ကိုင္းမင္း)လက္ထက္ ေရးသားေသာ မွန္နန္း ရာဇဝင္ေတာ္ႀကီး သည္လည္း ဦးကုလား မဟာရာဇ၀င္ကို အမွီျပဳရသည္။ေခတ္ၿပိဳင္ ဦးကုလားႏွင့္ တစ္ေခတ္တည္း ေက်ာ္ၾကားသူမွာ ၀န္ႀကီးပေဒသရာဇာ ျဖစ္သည္။

ေရးသားခဲ့ေသာ က်မ္းမ်ား

မဟာရာဇဝင္ႀကီး
မဟာရာဇဝင္လတ္
မဟာရာဇဝင္ခ်ဳပ္

============

"ျမန္မာႏိုင္ငံ" ဟူေသာ အသုံးအႏွုန္းလဲ ေတြ႕ရျပီး မည္သည္ကို ရည္ရြယ္ေၾကာင္း စဥ္းစားႏိုင္ပါရန္ ေအာက္ေျခတြင္ ပူးတြဲ တင္ျပလိုက္ပါသည္။
===============================
“ၿမန္မာ” ေ၀ါဟာရ သမိုင္းေၾကာင္း
ေရွးရာဇဝင္သမိုင္း၊စာေပမွ ျမန္မာလူမ်ိဳး၊ ျမန္မာျပည္ အသုံးအႏွုန္းမ်ားကို အက်ယ္ဖတ္႐ႈႏိုင္ရန္ ဤမွာ တတ္ႏိုင္သမွ် စုစည္းေပးထားပါသည္။
ျမေစတီ ေက်ာက္စာ
လူမ်ိဳးတစ္ရာ့တပါးစာရင္း
ဦးကုလား မဟာရာဇ၀င္
မကၡရာမင္းသားၾကီး၏ ပထမ အဂၤလိပ္-ျမန္မာ အဘိဓာန္
ေယာအတြင္းဝန္ ဦးဖိုးလိႈင္၏ ရာဇဓမၼသဂၤဟက်မ္း
ေခတ္မွီ ျမန္မာရာဇ၀င္အက်ဥ္း -အမ်ိဳးသားပညာ၀န္ ဦးဖိုးက်ား
ရခိုင္ရာဇဝင္သစ္က်မ္း
လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာစာတမ္း
  ျမန္မာ့စြယ္စုံက်မ္း
ေ  ေဒါက္တာႏုိင္ပန္းလွ၏ ရာဇာဓိရာဇ္ အေရးေတာ္ပံုက်မ္း
တြင္းသင္းျမန္မာရာဇဝင္သစ္

  ေဒါက္တာသန္းထြန္း-အမိန္႔ေတာ္ျပန္တမ္းမ်ား၊ဒုတိယတြဲ
အေလာင္းမင္းတရားၾကီး၏ အမိန္႕ေတာ္မ်ား - ေဒါက္တာသန္းထြန္းျမန္မာအစ (ဦးဖိုးလတ္)

သမိုင္းတေကြ႕မွ သခင္ဗဟိန္း

ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးသမိုင္းတြင္ထင္ရွားခဲ့ေသာ သခင္ဗဟိန္းကို ၁၉၁၇ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၂၇ ရက္ ဗုဒၶဟူးေန႔တြင္ အင္းဝၿမိဳ႕ ကိုင္းတန္းရပ္၌ အဖ ပြဲစားႀကီး ဦးမွင္၊ အမိ ေဒၚဦးတို႔မွ ဖြားျမင္ခဲ့သည္။ ေမြးခ်င္း ၇ ေယာက္အနက္ ႏို႔ညႇာျဖစ္သည္။ အမည္ရင္းမွာ ေမာင္ဗဟိန္းျဖစ္သည္။ ညီ ငယ္ေမာင္သန္းႏိုင္မွာ ဂ်ပန္ေခတ္ မဂၤလာဒံုစစ္တကၠသိုလ္ ပထမပတ္ေက်ာင္းဆင္းျဖစ္၍ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးတြင္ တိုင္း (၇) မွ ပါဝင္ခဲ့ သည္။

ငယ္စဥ္က အင္းဝၿမိဳ႕ မူလတန္းေက်ာင္း၊ မႏၱေလး ေအဘီအမ္ မိန္းကေလးေက်ာင္း၊ သက်သီဟဘုရားအနီး ဆရာငံုေက်ာင္းႏွင့္ မႏၱေလးအမ်ဳိးသားအထက္တန္းေက်ာင္းတို႔တြင္ ပညာသင္ၾကားခဲ့သည္။ ၁၉၃၅ တြင္ တကၠသိုလ္ဝင္တန္းစာေမးပြဲကို ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာ၊ ရာဇ ဝင္ (သမိုင္း) ဘာသာ (၃) ခုစလံုးတြင္ ဂုဏ္ထူးရခဲ့သည္။ ၁၉၃၅ - ၃၇ တြင္ မႏၱေလးဥပစာေကာလိပ္၌ ပညာဆက္လက္သင္ယူသည္။ ၁၉ ၃၆ - ၃၇ အိုင္ေအအထက္တန္းကို ပါဠိဂုဏ္ထူးျဖင့္ေအာင္ခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ပညာသင္ခဲ့ၿပီး ၁၉၃၈ - ၃၉ ဘီေအ အထက္တန္းတြင္ ပညာသင္ၾကားေနစဥ္ ေရနံေျမသပိတ္ေပၚေပါက္လာရာ ႏိုင္ငံေရးေလာကသို႔ အခ်ိန္ျပည့္ ဝင္ေရာက္ေဆာင္ရြက္ ခဲ့သည္။
အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘဝကပင္ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ထက္သန္၍ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢတြင္ ပါဝင္ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ မႏၱေလးတြင္ ပါေတာ္မူ ေန႔အထိမ္းအမွတ္ ဆီမီးဖေယာင္းထြန္းညႇိရန္ စတင္လႈံ႔ေဆာ္ခဲ့သည္။ ၁၉၃၅ - ၃၆ ခုႏွစ္ မႏၱေလး ဥပစာေကာလိပ္ေက်ာင္းသားသမဂၢေခါင္း ေဆာင္အျဖစ္ ၁၉၃၆ ေဖေဖၚဝါရီ ၁၅ တြင္ စတင္ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ဒုတိယေက်ာင္းသားသပိတ္တြင္ ဦးေဆာင္ပါဝင္ခဲ့သည္။ သပိတ္အတြင္း စစ္ကိုင္းအထက္တန္းေက်ာင္းသြား၍ ဦးေဆာင္သပိတ္တားရာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး မစၥတာေဒါင္းႏွင့္ တပည့္စေကာက္အဖြဲ႕ဝင္ ေက်ာင္းသား မ်ား ဝိုင္း႐ုိက္ရာ ဒဏ္ရာရရွိခဲ့သည္။

၁၉၃၇ ခုႏွစ္ ေမလ ၉ ရက္ႏွင့္ ၁၀ ရက္တြင္ ဒုတိယအႀကိမ္ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢ (ဗကသ) ညီလာခံကို မႏၱေလးဗဟိုအမ်ဳိးသားအထက္တန္းေက်ာင္း၌က်င္းပရာ ကိုဗဟိန္းသည္ ညီလာခံဧည့္ခံႀကိဳဆိုေရးဥကၠအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ အဆိုပါညီလာခံသို႔ အိႏၵိယကြန္ဂရက္ပါတီေခါင္းေဆာင္ ဂ်ဝါဟာလာေန႐ူးႏွင့္ သမီးအင္ဒီရာတို႔တက္ေရာက္၍ သဘာပတိအျဖစ္ ကိုေအာင္ဆန္းက ေဆာင္ရြက္ ခဲ့သည္။

ယင္းညီလာခံတြင္ ဧည့္ခံႀကိဳဆိုေရးဥကၠ႒ ကိုဗဟိန္းက ...
“ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာအစည္းအေဝးႀကီးသို႔ ကမၻာႀကီးတဝန္းလံုး၏ ခ်ီးမြမ္းခံရေသာ နာမည္ေက်ာ္ပုဂၢိဳလ္ႀကီး ပန္ဒစ္ဂ်ဝါ ဟာေန႐ူး ႂကြေရာက္အားေပးခ်ီးျမႇင့္သည့္အတြက္ အတိုင္းမသိေက်းဇူးတင္၍ ခ်ီးမြမ္းေထာပနာျပဳကာ ဝမ္းေျမာက္လွေၾကာင္း၊ ဤသို႔ သိန္း သန္းကုေဋမွ်ေသာ ဆင္းရဲသားတို႔၏ေခါင္းေဆာင္ႀကီးသည္ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ရဲေဘာ္မ်ားၾကားမွ မားမားမတ္မတ္ရပ္၍ နည္းေပးလမ္းျပျပဳလုပ္ျခင္း ျဖင့္ ဗမာႏိုင္ငံႀကီးအတြက္ ယခုကဲ့သို႔ေသာ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးတဦးလိုေနေၾကာင္းသိရ၍ ဝမ္းနည္းမိေၾကာင္း။ ဤကဲ့သို႔ ဂုဏ္ယူဖြယ္ေကာင္း ေသာ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ရွိသည့္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးပန္ဒစ္ကဲ့သို႔ေသာပုဂၢိဳလ္ေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံေက်ာင္းသားတို႔မွာ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္တိုးတက္ရင့္သန္ေစလိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ေၾကာင္း၊ ရဲေဘာ္မ်ား ဤအႀကိမ္သည္ ဒုတိယအႀကိမ္ေႁမွာက္ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္အခ်င္းခ်င္း ေတြ႕ဆံုစုေဝးေဆြးေႏြး ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း” စသည္ျဖင့္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။ ထိုညီလာခံမွစ၍ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ကိုဗဟိန္း၏ ေခါင္းေဆာင္မႈစြမ္းရည္သည္ ပိုမို ထင္ရွားလာခဲ့ေလသည္။

ထို႔ေနာက္ ၁၉၃၇-၃၈ တြင္ ကိုဗဟိန္းသည္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢ (တကသ) ႏွင့္ ဗမာႏိုင္ငံႏုိင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသား မ်ားသမဂၢ (ဗကသ) ၏ အလုပ္အမႈေဆာင္အဖြဲ႕ဝင္ျဖစ္လာသည္။ ၁၉၃၇ - ၃၈ တြင္ ဗကသမွ သံုးလတစ္ႀကိမ္ထုတ္ေဝသည့္ “မ်ဳိးၫြန္႔” မဂၢ ဇင္းအယ္ဒီတာအျဖစ္ တာဝန္ယူခဲ့သည္။

ကိုဗဟိန္းသည္ စာေပဝါသနာထံု၍ ဂီတကိုျမတ္ႏိုးသည္။ ကာလေပၚ ဗမာ့ဂီတအေျခအေနကို စမ္းဝါးမိသူျဖစ္သည္။

ဆရာဒုဂုန္တာရာက သူ၏ “႐ုပ္ပံုလႊာ” စာအုပ္တြင္ “ကိုဗဟိန္း သို႔မဟုတ္ ကဗ်ာ” ေခါင္းစဥ္တပ္၍ “အကယ္၍ ကိုဗဟိန္းသည္ ႏိုင္ငံေရး သမားမျဖစ္လွ်င္ ဧကန္စာေရးဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္မည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ထင္သည္။ သူသည္ စာေပကိုလည္း အင္မတန္ဝါသနာပါသည္။ ကားလ္မတ္စ္၏ ကြန္ျမဴနစ္စာေပ ပရိယတၱိကိုသာမဟုတ္၊ အႏုစာေပစသည္ကိုလည္း ဖတ္သူျဖစ္သည္။ ႐ုရွားစာေရးဆရာႀကီး ေဂၚကီကို သူအေတာ္ႀကိဳက္သည္။

တခါကသူသည္ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္အတြင္း၌ တကၠသိုလ္သမဂၢတြင္ရွိစဥ္၊ ေဂၚကီ၏ဝတၳဳတိုစ္ပုဒ္ကို ဗမာလိုဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာ ျပန္ဖူးသည္။ သူသည္ ကြၽန္ေတာ့္ေရွ႕တြင္ပင္ ဝတၳဳတိုကိုေရးေလသည္။

သူ၏ဝတၳဳသည္ ထိုအခါက နာမည္ထြက္စျပဳလ်က္ရွိေသာ လက္ေရြးစင္မဂၢဇင္းတြင္ပါသည္။ (လက္ေရြးစင္မဂၢဇင္းကို စတင္တည္ေထာင္သူ အယ္ဒီတာမွာ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္တြင္ မၾကာခဏေရးေလ့ရွိေသာ ကြယ္လြန္သူ အဆန္းဆရာႀကီးျဖစ္သည္။) ကိုဗဟိန္းေရးသာ ဝတၳဳတို၏ အမည္မွာ “ေလလြင့္သူ” ျဖစ္၍ ပစၥည္းမဲ့အခ်င္းခ်င္း ဆင္းရဲေသာဘဝအေကြ႕၌ ေတြ႕ဆံုကာ ရင္းႏွီးခင္မင္ပံုသဘာဝကို ျပထားေသာငတ္မြတ္ ျခင္း ဘြဲ႕တစ္ပုဒ္ျဖစ္ေလသည္။

ဒဂုန္မဂၢဇင္းတြင္ပါဝင္ေသာသူ၏ “ဘဝခရီး” အမည္ရွိဝတၳဳတိုကား ဝတၳဳတိုဂုဏ္ႏွင့္ ႂကြယ္ဝျပည့္စံုလွသည္။ ကုလား-ဗမာ အဓိက႐ုဏ္းကို ေနာက္ကားခံကာ ဆင္းရဲမြဲေတေသာ ပန္းခ်ီဆရာသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္၏ ေမတၱာႏွင့္ ငတ္မြတ္ျခင္းအေၾကာင္းကိုေပါင္းစပ္၍ ေရးသားထား သည္။ သည္အထဲတြင္ အရင္းရွင္စနစ္၏စာရိတၱကိုလည္း သိမ္ေမြ႕စြာထည့္သြင္းထားေသးသည္။

ထြန္းေအးစာအုပ္ျဖန္႔ခ်ိေရးဌာနမွထုတ္ေဝေသာ “ဓနရွင္ေသာက” ကား ထင္ရွားသည္။ ဓနရွင္ေသာကသည္ ကြန္ျမဴနစ္ဝါဒကို မ်ဳိးေစ့ခ်ေပး ေသာ သစ္ေစ့ေကာင္းတေစ့ျဖစ္သည္။ ရွင္းလင္းျပတ္သား၍လွသည္။ ဤစာအုပ္တြင္ ကိုဗဟိန္းသည္ အေရးအသား၌ ႏိုင္နင္းကြၽမ္းက်င္ ေၾကာင္း ေဖၚႂကြားထားေလ၏။ သူသည္ စာေရးေကာင္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။

အဂၤလိပ္ေျပးကာနီး သူေထာင္မက်ခင္က ခ်ားလ္ဒစ္ကင္း၏နာမည္ေက်ာ္ “ေမွ်ာ္တလင့္လင့္” ဝတၳဳႀကီးကို “လူ႔အလုိ” အမည္ျဖင့္ ေရးဖူး သည္။ သို႔ေသာ္ တိုင္းျပည္ပ်က္ခိုင္ႏွင့္ၾကံဳသျဖင့္ စာမ်က္ႏွာ (၆၀) ေက်ာ္သာ ပံုႏွိပ္ၿပီးစီးရေသးသည္။ အကယ္၍ ဝတၳဳအတြက္သာလွ်င္ ျမန္ မာစာေပေလာကတြင္ ေက်ာ္ေစာထင္ရွားဦးမည့္ ဝတၳဳေကာင္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေလသည္။ သူသည္ ႏိုင္ငံေရးကိစၥမ်ားျဖင့္ အလုပ္႐ႈပ္ေနေလရာ တေဖာင္႐ိုက္ေနစဥ္ ေနာက္တစ္ေဖာင္ဆက္စီႏိုင္ရန္ ပန္းဆိုးတန္းရွိ ထြန္းေအးစာအုပ္ျဖန္႔ခ်ိေရးဌာန အလုပ္ခန္းတြင္ထိုင္ကာ ေရးေပး ေသာဝတၳဳျဖစ္သည္။ သူ႔မွာ ဝတၳဳေရးဆရာႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္ေသာလကၡဏာေတြ အမ်ားႀကီးရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာျပည္ကို လြတ္ လပ္ခ်င္ေသာစိတ္၊ ဆိုရွယ္လစ္ႏိုင္ငံေတာ္ တည္ေထာင္လိုေသာစိတ္က ျပင္းထန္လြန္းလွသျဖင့္သာ ေက်ာင္းသားဘဝကတည္းကပင္ ေထာင္က်ဆင္းရဲအနစ္နာခံကာ ႏုိင္ငံေရးသမားျဖစ္လာရျခင္းျဖစ္ေပသည္။

“ဇမၺဴကြၽန္းလံုး” သီခ်င္းကို ဂီတ၌အတန္ဝါရင့္သူမ်ားသာ ရေပသည္။ ကိုဗဟိန္းသည္ ဇမၺဴကြၽန္းလံုးသီခ်င္းခံကို အစအဆံုးပင္ဆိုႏုိင္သည္မွာ အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းေလသည္။ ဇမၺဴကြၽန္းလံုးသည္ ဂီတဝိေသာဓနီက်မ္း၌ တစ္မ်က္ႏွာေက်ာ္ရွည္လ်ားသည္။

ေအဝမ္းဓါတ္ျပားမ်ားလို သူသည္ႏွစ္သက္သည္။ ျပည္လွေဖဆိုေသာ နတ္ရွင္ေနာင္သီခ်င္းကို တူရိယာတီးမႈတ္သူေတြတိုင္း တီးခိုင္းေလ့ ရွိသည္။ နတ္ရွင္ေနာင္ထဲမွာ “ေပၚေႏြလလွ်င္” ရတုကို မရတရျဖင့္ ညည္းသည္။ ဒိုရာသန္းေအး “ဘိလပ္ျပန္သန္း”၏ “ေလွကေလး”ကိုလည္း သူအေတာ္သေဘာက်သည္။

တကၠသိုလ္ရာဇဝင္ ကထိကဦးဘၫြန္႔သီဆို ဓါတ္ျပားသြင္းေသာ “ဆုထူးရြယ္” သီခ်င္းကို သူသည္ဓါတ္ျပားမထြက္ခင္ကတည္းက ရေန သည္။ ဦးဘၫြန္႔မွာ ကိုဗဟိန္းႏွင့္ခရာ ဦးဘၫြန္႔တေယာေလးႏွင့္ ဆိုေလ့ရွိသည္ကို နားျဖင့္မွတ္ၾကားကာ ရေနဟန္တူေလသည္။ ကိုဗဟိန္း ကား အျခားႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားလို မဟုတ္။ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားႏွင့္သာမဟုတ္၊ အႏုပညာသမားေတြႏွင့္လည္း ခင္မင္ေပါင္းသင္းသူျဖစ္ ေလသည္။” ဟူ၍ ေရးသားထားေလသည္။ သခင္ဗဟိန္းသည္ ႏိုင္ငံေရးစာေပသာမက အႏုစာေပ (ရသစာေပ)၊ ဝတၳဳ၊ ေဆာင္းပါးမ်ားကို ဒဂံုမဂၢဇင္း၊ နဂါးနီဂ်ာနယ္ႏွင့္ လက္ေရြးစင္မဂၢဇင္းတို႔တြင္ ေရးသားခဲ့သည္။ အင္းစိန္တြင္း၌ အက်ဥ္းက်ခံရစဥ္အတြင္း “ဓနရွင္ေသာက” (၁၉၃၉) ေက်ာင္းသားအေရးေတာ္ပံု (၁၉၃၉) ကမၻာစစ္ႏွင့္ ဗမာေနာင္ေရး (၁၉၃၉) စာအုပ္မ်ား ေရးသားခဲ့သည္။

ထို႔ေနာက္ ၁၉၃၈ - ၃၉ တြင္ တကသ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေနစဥ္ တကသႏွင့္ ဗကသ ႏွစ္ဖြဲ႕လံုး၏ဥကၠျဖစ္သူ သခင္ေအာင္ဆန္း ေက်ာင္းသားဘဝမွ တို႔ဗမာအစည္းအရံုးကို ဝင္ေရာက္သြားရာ ဒုတိယဥကၠ႒ ကိုလွေရႊ (ေဆးေက်ာင္းသား အာဏာရွင္ ကိုလွေရႊ) ကိုယ္စား ဥကၠ႒အျဖစ္ တာဝန္ယူခဲ့သည္။

ထိုသို႔တာဝန္ယူေဆာင္ရြက္ေနစဥ္ ၁၉၃၈ ႏိုင္ဝင္ဘာလ ၃၀ ရက္တြင္ ေရနံေျမလုပ္သားသပိတ္တပ္ႀကီးသည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ခ်ီတက္လာရာ မေကြးၿမိဳ႕အေရာက္တြင္ အာဏာပိုင္မ်ား၏ ဟန္႔တားမႈေၾကာင့္ ေရနံေျမအလုပ္သမားမ်ား ဆက္လက္ခ်ီတက္ရန္ အခက္အခဲမ်ားၾကံဳေတြ႕ ေနရစဥ္ တို႔ဗမာအစည္းအရံုးဌာနခ်ဳပ္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢေခါင္းေဆာင္မ်ား အစီအစဥ္ျဖင့္ ေက်ာင္းသားသမဂၢဥကၠ႒ ကိုဗဟိန္းႏွင့္ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး ကိုဗေဆြ (ေနာင္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္) ႏွစ္ဦး မေကြးသို႔သြားေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၃၈ ဒီဇင္ဘာ ၁၂ တြင္ မေကြးၿမိဳ႕ မဲထီး ေက်ာင္းတိုက္ သပိတ္ေမွာက္ေရနံေျမအလုပ္သမားမ်ားတရားပြဲကို သခင္စိုး၊ သခင္ထိန္ဝင္း၊ သခင္ေဖသန္းတို႔ႏွင့္အတူ ကိုဗဟိန္းသည္ တရားေဟာခဲ့သည္။ တရားပြဲတြင္ သမဂၢဥကၠ႒ ကိုဗဟိန္းက “ျမင္းခြာတစ္ခ်က္ေပါက္လွ်င္ မီးဟုန္းဟုန္းေထာက္ရမည္” ဟု ၾကံဳးဝါးခဲ့ရာ ႏုိင္ငံအႏွံ႔ပ်ံ႕သြားေလသည္။

တရားပြဲအၿပီးတြင္ သခင္စိုး၊ သခင္ထိန္ဝင္း၊ ကိုဗေဆြ၊ သခင္ေဖသန္းတို႔ႏွင့္အတူ သခင္ဗဟိန္းသည္ ဖမ္းဆီးခံရၿပီး မေကြးတရား႐ံုးက ေထာင္ဒဏ္ ၃ လခ်မွတ္၍ အင္းစိန္ေထာင္သို႔ ခ်က္ခ်င္းလႊဲေျပာင္းခဲ့သည္။

ယင္းသို႔ သမဂၢဥကၠ႒ ကိုဗဟိန္းႏွင့္ အတြင္းေရးမွဴး ကိုဗေဆြတို႔ကိုဖမ္းဆီးမႈေၾကာင့္ ဒုတိယဥကၠ႒ ကိုလွေရႊ (ေနာင္အာဏာရွင္လွေရႊ) ႏွင့္ သမဂၢေခါင္းေဆာင္မ်ား ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ ၁၉၃၈ ေက်ာင္းသားသပိတ္ေပၚ ေပါက္လာသည္။ ၁၉၃၈ ဒီဇင္ဘာလ ၁၅ ရက္ေန႔တြင္ သမဂၢဦး ေဆာင္၍ ေက်ာင္းသားမ်ားပုဒ္မ ၁၄၄ ကိုဆန္႔က်င္ကာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းလွည္လည္ဆႏၵျပသည္။ ျပည္သူ႔လြတ္လပ္မႈကို ခ်ဳပ္ခ်ယ္သည့္ တရားဥပေဒမ်ား ပယ္ဖ်က္ေရး၊ သမဂၢဥကၠ႒ ကိုဗဟိန္းႏွင့္ အတြင္းေရးမွဴး ကိုဗေဆြတို႔ကို အျမန္လႊတ္ေပးေရးေတာင္းဆိုခဲ့ၾကသည္။ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားမရသျဖင့္ ဒီဇင္ဘာလ ၂၀ တြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္အပါအဝင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ေက်ာင္းေပါင္းစံု ေက်ာင္းသားထုက အ တြင္းဝန္မ်ားရံုး (ေနာင္ဝန္ႀကီးမ်ား႐ံုး) ကိုဝိုင္း၍ သပိတ္တားဆႏၵျပသည္။ ျမင္းစီးပုလိပ္မ်ား ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားကို အၾကမ္းဖက္ၿဖိဳခြင္း ၍ ႐ိုက္ႏွက္သျဖင့္ ပုလိပ္မ်ား၏ရိုက္ႏွက္ခံရသည့္ဒဏ္ရာေၾကာင့္ ၁၉၃၈ ဒီဇင္ဘာလ ၂၂ တြင္ မနက္ ၁ နာရီ ၂၅ မိနစ္တြင္ ဂ်ပ္ဆင္ေကာလိပ္ ေက်ာင္းသားကိုေအာင္ေက်ာ္ ရန္ကုန္ေဆးရံုႀကီးတြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့ရေလသည္။

ဒီဇင္ဘာ ၂၇ ရက္တြင္ အေရးေတာ္ပံုအတြင္း အသက္ေပးခဲ့ရသည့္ ေက်ာင္းသားသမဂၢေခါင္းေဆာင္ ကိုေအာင္ေက်ာ္၏ စ်ာပနအခမ္းအနား ကိုက်င္းပရာ အင္းစိန္ေထာင္တြင္းမွ သမဂၢဥကၠ႒ ကိုဗဟိန္းက ကိုေအာင္ေက်ာ္အား ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳစာကို ေရးပို႔ခဲ့သည္။

ထို႔ေနာက္ ကိုဗဟိန္းသည္ အက်ဥ္းေထာင္မွလြတ္ေျမာက္ၿပီးေနာက္ ဘီေအစာေမးပြဲမေျဖေတာ့ဘဲ ႏိုင္ငံေရးေလာကသို႔ အခ်ိန္ျပည့္ဝင္ေရာက္ ေဆာင္ရြက္သည္။ ၁၉၃၉ မတ္လတြင္ ကိုဗဟိန္းသည္ ဒဂုန္တရာႏွင့္အတူ တ႐ုတ္-ျမန္မာနယ္စပ္သို႔သြားခဲ့သည္။ လမ္းပန္းအေျခအ ေန ေကာင္းပါက တ႐ုတ္ျပည္ဘက္သို႔ကူ၍ အမွတ္ ၈ တပ္နီေတာ္ (8th Route Red Army) ရွိသည့္ အေနာက္ေျမာက္ျပည္နယ္ကို သြားေရာက္ ရန္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ႏွစ္ဦးသည္ ရွမ္းျပည္ပုဒ္မ ၁၀ ျဖင့္ တားဆီးခံရ၍ နမၼတူၿမိဳ႕မွ ျပန္လွည့္လာရသည္။ ယင္းေနာက္ ၁၉၃၉ ၾသဂုတ္ ၁၅ တြင္ စမ္းေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ ေျမနီကုန္း၊ ေျမႏုလမ္းအမွတ္ (၁၄) ကိုဗဟိန္းေနထိုင္သည့္အိမ္တြင္ သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္လွေဖ (ေနာက္ ဗိုလ္လက်္ာ)၊ သခင္စိုး၊ ရဲေဘာ္နာ့တာႏွင့္အတူ ကိုဗဟိန္းသည္ ေျမေအာက္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ အျမဳေတပါတီကို လွ်ဳိ႕ဝွက္ဖြဲ႕စည္းခဲ့သည္။ စစ္ကိုင္းဟန္တင္၏ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးသို႔ စာအုပ္ စာ ၃၂၀ ၌ ေျမေအာက္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕အေရွ႕ပိုင္း ၄၉ လမ္း၊ အိမ္နံပါတ္ ၁၈၈ ၌ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို ဖြဲ႕စည္းသည္ဟူ၍ ေဖၚျပထားသည္။

၁၉၃၉ စက္တင္ဘာလ ၁ ရက္ေန႔တြင္ ဖြဲ႕စည္းေသာဗမာ့ထြက္ရပ္ဂိုဏ္းတြင္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးအျဖစ္ ကိုဗဟိန္းသည္ ပါဝင္ ခဲ့သည္။ ၁၉၄၀ မွ ၁၉၄၁ အထိ ျမန္မာ့အလင္းသတင္းစာတြင္ ဘာသာျပန္အယ္ဒီတာအျဖစ္ေဆာင္ရြက္၍ ႏိုင္ငံေရးအခ်ိန္ျပည့္ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။

၁၉၄၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ဆရာအတတ္သင္ေက်ာင္းသူ မခင္ႀကီးႏွင့္လက္ထပ္ၿပီး ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦးစလံုး တို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးဝင္ေရာက္ခဲ့ရာ သခင္ဗဟိန္းအမည္တြင္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၀ ျပည့္ႏွစ္ မတ္လ ၁၂ ရက္ေန႔တြင္ အိႏၵိယကြန္ဂရက္ပါတီဝင္ ဖိတ္ၾကားခ်က္အရ သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္သန္းထြန္း၊ သခင္တင္ေမာင္ (ပန္းတေနာ္)၊ သခင္အုန္းျမင့္ (တိုးတက္ေရး)၊ သခင္ခင္ေအာင္၊ သခင္အုန္းေဖ (ဝါးခယ္မ)၊ သခင္ဗသြင္၊ ဆင္ဂုပၸတား၊ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွ ကိုထြန္းရွိန္ႏွင့္အတူ သခင္ဗဟိန္းသည္ အိႏၵိယႏိုင္ငံ ရမ္းဂါး (Ramgarh) ၌က်င္းပသည့္ အိႏၵိယအမ်ဳိးသား ကြန္ဂရက္ ႏွစ္ပတ္လည္အစည္းအေဝးသို႔ တက္ေရာက္ခဲ့သည္။

သခင္ဗဟိန္းသည္ ၁၉၄၀ ျပည့္ႏွစ္ ဇူလိုင္တတိယပတ္တြင္ တကၠသိုလ္သမဂၢ၌ တို႔ဗမာအစည္းအရံုးႏွင့္ ေက်ာင္းသားသမဂၢေခါင္းေဆာင္မ်ား ဗမာ့လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ႏိုင္ငံျခားအကူအညီရွာေဖြေရး လွ်ဳိ႕ဝွက္အစည္းအေဝးကို တက္ေရာက္ခဲ့သည္။ အဆိုပါအစည္းအေဝး၌ ႏုိင္ငံ ျခား အကူ အညီရွာေဖြရန္ သခင္ေအာင္ဆန္း ႏွင့္ သခင္ေက်ာ္စိန္တို႔ကို ေရြးခ်ယ္တာဝန္ေပးအပ္ခဲ့သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သခင္ေက်ာ္စိန္အစား သခင္လွၿပိဳင္ အားေရြးခ်ယ္ခဲ့သည္။

၁၉၄၀ ျပည့္ႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သမဂၢ၌က်င္းပသည့္ ဗမာ့ႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားညီလာခံတြင္ ရဲေဘာ္ဂို ရွယ္ႏွင့္အတူ “ဓနရွင္ခရီးစဥ္သေဘာတရား” ႏွင့္ “ေဘာဂေဗဒအစြန္း ထြက္တန္ဖိုး” တို႔ကို ေဟာေျပာပို႔ခ်သည္။

၁၉၄၁ မတ္ ၁၀ တြင္ ပဲခူးၿမိဳ႕၌ က်င္းပသည့္ပဥၥမအႀကိမ္ေႁမွာက္ ႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ တို႔ဗမာအစည္းအ႐ုံး၏ ဒုတိယအႀကိမ္အစည္းအေဝးတြင္ ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပံုပါတီကို ျပည္တြင္းအဖြဲ႕ႏွင့္ အေဝးေရာက္အဖြဲ႕ဟူ၍ ႏွစ္ပိုင္းခြဲၿပီးဖြဲ႕စည္းရာ ျပည္တြင္းအဖြဲ႕ကို သခင္ျမအားလည္း ေကာင္း၊ အေဝးေရာက္အဖြဲ႕ကို သခင္ေအာင္ဆန္းအားလည္းေကာင္း ေခါင္းေဆာင္ရန္တာဝန္ေပးအပ္ခဲ့သည္။ ျပည္တြင္းအဖြဲ႕သည္ အျမင့္ ဆံုးအာဏာပိုင္အဖြဲ႕ျဖစ္၍ အေဝးေရာက္အဖြဲ႕သည္ ျပည္တြင္းအဖြဲ႕၏လက္ေအာက္ခံျဖစ္သည္။ ျပည္တြင္းအဖြဲ႕၏ဌာနခ်ဳပ္တာဝန္ခံ အမႈ ေဆာင္မ်ားမွာ ...

- သခင္ျမ (ဥကၠ႒)
- သခင္ခ်စ္ (အတြင္းေရးမွဴး)
- သခင္ဗေဆြ (စစ္ေရးဌာနႏွင့္ စည္းရံုးေရးဌာမွဴး)
- ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း (ေထာက္လွမ္းေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားဆက္သြယ္ေရးမွဴး)
- နဂါးနီဦးထြန္းေရႊ (စည္းရံုးေရးမွဴး)
- သခင္ဗဟိန္း (ဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရးမွဴး)
- ကိုထြန္းအုံ(တကၠသိုလ္သမဝါယမ) (ဘ႑ာေရးမွဴး) တို႔ျဖစ္သည္။

သခင္ဗဟိန္းသည္ ျပည္တြင္းအဖြဲ႕၏ ဝါဒျဖန္႔ခ်ိေရးမွဴးအေနျဖင့္ “အေရးေတာ္ပံု”၊ “ဗမာ့ေတာ္လွန္မႈ”၊ စီးပြားေရးစာေစာင္မ်ားကို ကြန္ျမဴနစ္ပါ တီအမည္ျဖင့္ လွ်ဳိ႕ဝွက္ျဖန္႔ခ်ိသည္။

၁၉၄၀ ၾသဂုတ္ ၈ တြင္ တရုတ္ႏိုင္ငံ အမိြဳင္ၿမိဳ႕သို႔ လွ်ဳိ႕ဝွက္သြားေသာ သခင္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ သခင္လွၿမိဳင္ (ေနာင္ဗိုလ္ရန္ေအာင္) တို႔သည္ အမိြဳင္မွတဆင့္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံကို တိုက်ဳိၿမိဳ႕သို႔ ၁၉၄၀ ႏိုင္ဝင္ဘာ ၁၂ တြင္ ေရာက္ရွိသြားခဲ့သည္။ ယင္းေနာက္ ၁၉၄၁ မတ္ ၄ တြင္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွ လွ်ဳိ႕ဝွက္ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာေသာ သခင္ေအာင္ဆန္းကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ သကၤန္းကြၽန္းၿမိဳ႕နယ္ရွိ ျခံတစ္ျခံ၌ ေျမေအာက္ေတာ္လွန္ေရးတာဝန္ခံမ်ားျဖစ္ ၾကသည့္ သခင္ျမ၊ သခင္ခ်စ္၊ သခင္ဗေဆြ၊ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း၊ သခင္ဗဟိန္းတို႔ႏွင့္ လွ်ဳိ႕ဝွက္ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသည္။

ထို႔ေနာက္ သခင္ဗဟိန္းသည္ သခင္ျမ၏ဦးေဆာင္မႈေအာက္တြင္ လွ်ဳိ႕ဝွက္တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနစဥ္ ၁၉၄၁ ေအာက္တိုဘာလတြင္ ၿဗိတိ သွ်အစိုးရ၏ ကာကြယ္ေရးပုဒ္မျဖင့္ ဖမ္းဆီးျခင္းခံရသည္။ ၁၉၄၂ ဇန္နဝါရီလတြင္ သခင္ဗဟိန္းအား မႏၱေလးေထာင္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ခံရ သည္။ ထိုစဥ္အတြင္း မႏၱေလးသို႔ ၁၉၄၂ ဧၿပီလ တြင္ တရုတ္ျပည္ သမၼတခ်န္ေကရွိတ္၏ အၾကံေပးအရာရွိ ဂ်င္နရယ္ပီအက္စ္ဝမ္းဆိုသူ ေရာက္ရွိလာၿပီး ဂ်ပန္ဆန္႔က်င္ေရးသခင္ေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္ၾကသည့္ သခင္ႏု၊ သခင္စိုး၊ သခင္ေက်ာ္စိန္၊ သခင္ဗဟိန္းတို႔ႏွင့္ ေဆြးေႏြးၿပီး အဂၤလိပ္အစိုးရ၏ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ မႏၱေလးေထာင္မွ လြတ္ေျမာက္ခဲ့ၾကသည္။ ယင္းေနာက္ မႏၱေလးမွတ ဆင့္ တရုတ္ျပည္သို႔အသြား ေမၿမိဳ႕ (ျပင္ဦးလြင္) ေတာင္ေျခအေရာက္တြင္ လားရႈိးကို ဂ်ပန္တပ္မ်ားက သိမ္းပိုက္ လိုက္ၿပီးဟုသတင္းၾကားရသျဖင့္ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္၍ မႏၱေလးေထာင္သို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိသြားခဲ့သည္။ ၁၉၄၂ ေမလ ၁ ရက္ေန႔တြင္ မႏၱေလးေထာင္ကိုဖြင့္ေပးသျဖင့္ သခင္ဗဟိန္းသည္ သ ခင္ႏု၊ သခင္ေက်ာ္စိန္၊ သခင္စိုးတို႔ႏွင့္အတူ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္သြားခဲ့သည္။

လြတ္ေျမာက္သည္ႏွင့္ သခင္ဗဟိန္းသည္ ဇနီးမခင္ႀကီး ခင္ႀကီးႏွင့္ သူ႔မိဘမ်ားရွိေနသည့္အင္းဝသို႔ လိုက္သြားခဲ့သည္။ ၁၉၄၂ ဇြန္လဆန္းတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ ဗိုလ္လက်္ာ၊ သခင္သန္းထြန္းတို႔ အမရပူရၿမိဳ႕သို႔ေရာက္ရွိလာၿပီး သခင္ဗဟိန္းႏွင့္ေတြ႕ဆံုၿပီး ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ ဆန္႔က်င္ ေရးအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးၾကသည္။ သခင္ဗဟိန္းသည္ အိႏၵိယႏိုင္ငံရွိ မဟာမိတ္တပ္မ်ားႏွင့္ အဆက္အသြယ္ယူသည့္ သခင္စိုး၊ ကိုသိန္းေဖ၊ သခင္တင္ေရႊ (ေက်ာက္ဆည္) တို႔ႏွင့္ လွ်ဳိ႕ဝွက္ေတြ႕ဆံုခဲ့သည္။

ယင္းေနာက္ ၁၉၄၃ စက္တင္ဘာလတြင္ အဓိပတိ ေဒါက္တာဘေမာ္က သခင္ဗဟိန္းကို အလုပ္သမားဝန္ႀကီးဌာနအတြင္းဝန္အျဖစ္ ခန္႔ အပ္လိုက္သည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ ေခြၽးတပ္ (အလုပ္သမားတပ္) တြင္ တာဝန္ခံခန္႔လိုက္သည္။ သခင္ဗဟိန္းသည္ သူ႔ဆႏၵကိုမေမးဘဲ ဤသို႔ရာထူးခန္႔ထားျခင္းကို မေက်နပ္သျဖင့္ ရံုးမတက္ဘဲေနခဲ့သည္။ သူတို႔လင္မယားသည္ အလုပ္မရွိ၊ ဝင္ေငြမရွိျဖစ္ေနသျဖင့္ ၾကားမွ မေနႏိုင္ၾကသည့္ သခင္ႏုႏွင့္ သခင္သန္းထြန္းတို႔က ေဒါက္တာဘေမာ္ကိုခ်ဥ္းကပ္ၿပီး အလုပ္တေနရာရေအာင္ေျပာေပးၾကသည္။ ဤသို႔ ျဖင့္ သခင္ဘဟိန္းသည္ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး သခင္ႏု၏ရံုးတြင္ ဒုတိယအတြင္းဝန္ရာထူးကို ရရွိခဲ့သည္။ ေနစရာမရွိသျဖင့္ သခင္ႏု၏ျခံ (ယခုဆီဒိုးနားဟိုတယ္) ဝင္းထဲတြင္ တဲထိုးေနခဲ့ရသည္။

၁၉၄၄ ေမလတြင္ သခင္ဗဟိန္းသည္ ဇနီးသည္ ဖခင္ႀကီးတို႔ကိုပါေခၚၿပီး သခင္ႏုကိုပင္မတိုင္ပင္ဘဲ သခင္စိုးပုန္းေအာင္းေနသည့္ ကြမ္းျခံ ကုန္းသို႔ တိတ္တဆိတ္ ေျမလွ်ဳိးသြားခဲ့သည္။ ကြမ္းျခံကုန္း အင္းဂလံုးရြာ ဆန္စက္ပိုင္ရွင္ ဦးဖိုးထြန္းအိမ္တြင္ သခင္စိုးႏွင့္ ေဆြးေႏြးခဲ့သည္။ သခင္ဗဟိန္းတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံ ယခုကဲ့သို႔ ေျမလွ်ဳိးသြားသည့္အတြက္ သခင္ႏုမေက်မနပ္ျဖစ္ေနေၾကာင္း သိရသျဖင့္ သခင္ဗဟိန္းတို႔သည္ သခင္ႏုျခံထဲသို႔ျပန္လာ၍ က်န္းမာေရးအေၾကာင္းျပကာ ရာထူးမွႏုတ္ထြက္၍ ျဖဴးနယ္ဘက္သို႔ ေျမလွ်ဳိးခဲ့ျပန္သည္။ ျဖဴးနယ္တြင္ သခင္ သန္းေဖ၊ သခင္သိန္းေမာင္ (ေနာင္ရဲေဘာ္ျမ)၊ ကိုေမာင္ေမာင္ (ေနာင္ဦးျမင့္ေဆြ)၊ ေမာင္ေမာင္စိန္ စသည့္ ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရးရဲေဘာ္ မ်ားကို ႏုိင္ငံေရးသင္တန္းေပးၿပီး နယ္လူထုကို ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ သခင္ဗဟိန္းသည္ လႈံ႕ေဆာ္စည္း႐ုံးခဲ့သည္။

၁၉၄၄ ၾသဂုတ္ ၄ မွ ၇ အထိ ပဲခူးၿမိဳ႕ ဘီဒီေအ ခံျပတပ္ရင္းရွိ ဗိုလ္ေက်ာ္ေဇာေနအိမ္တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း၊ သခင္စိုး၊ သခင္သန္းထြန္းတို႔ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြး၍ ဖက္ဆစ္တိုက္ဖ်က္ေရးအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ဖြဲ႕စည္းေရးသေဘာတူ၍ ၾသဂုတ္ ၂၃ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ကန္ေတာ္ႀကီးပတ္လမ္း (ယခုနတ္ ေမာက္လမ္း) ႏွင့္ ဗိုလ္ျမတ္ထြန္းလမ္းေထာင့္ရွိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနအိပ္၌ ဗမာ့တပ္မေတာ္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ၊ ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပံုပါတီ ေခါင္းေဆာင္ မ်ားေတြ႕ဆံုရန္ ဖက္ဆစ္တိုက္ဖ်က္ေရး ျပည္သူ႔အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (ဖတပ) Anti-Fascist Organization (AFO) ဖြဲ႕စည္း၍ ဖတပ ဗဟိုဦးစီးအဖြဲ႕ဝင္အ ျဖစ္ တာဝန္ယူခဲ့သည္။

ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးတြင္ သခင္ဗဟိန္းတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံသည္ ကိုထြန္းလိႈင္၊ မသန္းျမင့္အမည္ျဖင့္ ေတာင္ငူေျပာက္က်ားစစ္တာဝန္ခံအျဖစ္ ဖက္ဆစ္တို႔ကို ရြပ္ရြပ္ခြၽံခြၽံတိုက္ခဲ့ရာ သခင္ဗဟိန္းေခါင္းေဆာင္သည့္ ေျပာက္က်ားတပ္မ်ားက ဂ်ပန္စစ္သည္ ၂၀၀၀ ေက်ာ္ က်ဆံုးခဲ့သည္အထိ တိုက္ခိုက္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ဂ်ပန္သံု႔ပန္း ၆၀၀ တို႔ကိုလည္း လက္ရဖမ္းဆီးမိခဲ့ၿပီး ဂ်ပန္စစ္လက္နက္ အေျမာက္အမ်ားကို သိမ္းဆီးႏိုင္ခဲ့သည္။

ဤသို႔စစ္ေရးစြမ္းေဆာင္မႈေၾကာင့္ သခင္ဗဟိန္းကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ဗိုလ္မွဴးႀကီးအဆင့္ခန္႔အပ္ခဲ့ေသာ္လည္း ဗမာ့တပ္မေတာ္က ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို အထင္လြဲမည္စိုး၍ ျငင္းပယ္ခဲ့သည္။

ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးၿပီးေနာက္ သခင္ဗဟိန္းသည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဗဟိုေကာ္မတီဝင္၊ အလုပ္သမား သမဂၢဥကၠ႒၊ ဖက္ဆစ္တိုက္ဖ်က္ေရး ျပည္သူ႔လြတ္လပ္ေရးအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (ဖတပလ) ဗဟိုဦးစီးအဖြဲ႕ဝင္အျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ထိုသို႔ေဆာင္ရြက္ေနစဥ္ ဌက္ဖ်ားေရာဂါႏွင့္ ဆင္းရဲပင္ပန္းမႈဒဏ္ရာမ်ားေၾကာင့္ က်န္း မာေရးခ်ဳိ႕တဲ့လာသည္။ က်န္းမာေရးအတြက္ အနားမယူဘဲ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီႏွင့္ ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ ပံုပါတီ ပူးေပါင္းေရး၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ႏွစ္ျခမ္းမကြဲေရးအတြက္ မနားမေနေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။

၁၉၄၅ ၾသဂုတ္ ၁၉ တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ကန္ေတာ္ႀကီးေစာင္းရွိ ေနသူရိန္ကဇာတ္ရံု၌ ဖတပလမွႀကီးမွဴးက်င္းပသည့္ လူထုအစည္းအေဝးကို တက္ေရာက္၍ ဖတပလ ဗဟိုဦးစီးအဖြဲ႕ဝင္ ၁၉၄၆ ဇန္နဝါရီ ၁၇ မွ ၁၈ အထိ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္အလယ္ပစၥ ဖဆပလ ျပည္ လံုးကြၽတ္ညီလာခံတြင္ ကိုယ္စားလွယ္စီစစ္ေရးအဖြဲ႕ဝင္၊ ၁၉၄၆ ေဖေဖၚဝါရီလ ၂၂ မွ မတ္ ရ ထိ က်င္းပေသာ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ဗဟိုေကာ္ မတီအစည္းအေဝးက သဘာပတိသခင္ဗဟိန္းအမည္ျဖင့္ ပါတီတြင္းဂုိဏ္းခြဲမႈက်ဴးလြန္သည့္ သခင္စိုး၏တပည့္ရင္း ၇ ဦးကို ပါတီမွထုတ္ ပယ္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၆ မတ္ ၁၀ ရက္တြင္ သခင္စိုးဦးေဆာင္၍ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီမွ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ (ဗမာျပည္) (အလံနီပါတီ) ခြဲထြက္ သြားခဲ့သည္။ သခင္ဗဟိန္းမွာ သခင္သန္းထြန္း၊ ကိုသိန္းေဖ (ပါတီအေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး) တို႔ႏွင့္အတူ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ (အ လံျဖဴပါတီ)၏ ပါတီဗဟိုေကာ္မတီဝင္အျဖစ္ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။

ပါတီကြဲၿပီးေနာက္ သခင္ဗဟိန္း၏ က်န္းမာေရးမွာ တျဖည္းျဖည္းဆိုးဝါးလာခဲ့ရာ ပါတီမွခြင့္ေတာင္း၍ မႏၱေလး မိဘရပ္ထံ ျပန္၍ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ မႏၱေလးေဆးရံုႀကီးတြင္ တက္ေရာက္ကုသေနစဥ္ ၁၉၄၆ ႏိုဝင္ဘာ ၁ ၌ ဖဆပလအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို ထုတ္ ပယ္လိုက္သည့္သတင္း ၾကားသိရၿပီးေနာက္ စိတ္ထိခိုက္ကာ ၁၉၄၆ ႏိုင္ဝင္ဘာ ၂၀ ဗုဒၶဟူးေန႔ (အသက္ ၃၀ အရြယ္) တြင္ မႏၱေလးေဆးရံုႀကီး၌ ကြယ္လြန္ခဲ့ေလသည္။ ကြယ္လြန္စဥ္က ဇနီးမခင္ႀကီး က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ မခင္ႀကီးႏွင့္ သားတစ္ေယာက္ထြန္းကားခဲ့ေသာ္လည္း သားမွာငယ္ စဥ္ကပင္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့သည္။

သခင္ဗဟိန္းကြယ္လြန္ေၾကာင္း သတင္းၾကားသိသည္ႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း မႏၱေလးသို႔ေရာက္လာကာ ေဆးရံုတြင္ သခင္ဗဟိန္း၏ရုပ္ အေလာင္းကို အတန္ၾကာေတြေတြႀကီးၾကည့္ၿပီး မည္သူ႔ကိုမွႏႈတ္မဆက္ဘဲ ျပန္သြားခဲ့သည္။ သခင္ဗဟိန္း၏စ်ာပနကို မႏၱေလး ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရးအသင္းအဖြဲ႕မ်ားက ခမ္းနားစြာလိုက္ပါ ပို႔ေဆာင္၍ သခင္ဗဟိန္းရုပ္ကလာပ္ကို မႏၱေလး-အမရပူရသြား ကားလမ္းေဘးရွိ အာဇာနည္ (၁၇) ဦးသခ်ဳႋင္းတြင္ ဂူသြင္းသၿဂႋဳဟ္ခဲ့ေလသည္။
==========================
http://moemaka.blogspot.ca/